Doopgetuigenissen

De weg in mijn leven om me uiteindelijk te laten dopen bestaat uit verschillende momenten die samen hebben geleid tot dit besluit. Hierbij neem ik jullie graag mee in die weg.

In mijn jeugd ben ik in aanraking gekomen met het geloof op de Christelijke basisschool, omdat dat dichtbij was. En met buren ging ik wel eens mee naar de kerk. En daar bleef het qua geloofsbeleving wel bij voor die jaren.

Tijdens militaire dienst ging ik vervolgens wel eens naar een Protestants Militair Tehuis. Een plek voor wat tijdverdrijf, waar we welkom waren. Als ik daaraan terugdenk was er toen wel verbazing wat ik daar dan hoorde, maar niet zo dat ik daar vervolgens concreet wat mee deed.

In januari 1975 kreeg ik een ernstig motorongeval met als gevolg een verlamming van mijn linkerarm. Vanaf het ontwaken uit coma tot aan de dag van vandaag heb ik een heel sterke wil om te leven. Glas altijd half vol. Dat heeft mij diep van binnen overal doorheen gesleept. Met terugwerkende kracht geloof ik dat deze levensdrang door God aan mij is gegeven. Maar ook in die periode was er verder nog niet echt sprake van een persoonlijke relatie met God, dus op dat moment heb ik dat nog niet zo geïnterpreteerd.

Vervolgens moest ik re-integreren en ben ik aan het werk gegaan, totdat ik in 1978 de opleiding Personeel en Arbeid ging doen. Daar kwam ik in aanraking met een leraar filosofie. Deze manier van denken, nadenken over geloof, er zijn, wie ben je, alles ter discussie stellen, maakte wel dat ik me soms totaal verloren voelde.

Tijdens deze opleiding heb ik ook wel bijbelgedeeltes moeten lezen, maar dat las ik op dat moment nog niet als iets persoonlijks tussen God en mij, maar meer als een boek van de vele boeken die we toen moesten lezen.

In 1980/1981 ontdekte ik Hour of Power op televisie. Daar heb ik heel wat afleveringen van gezien. En daar zag ik ook altijd wel naar uit. Robert Schuller sr. wist mij houvast te geven doordat hij voor mijn gevoel een heldere vertaalslag kon maken tussen de bijbelteksten en mijn dagelijkse leven.

Op een bepaald moment zag ik een uitzending waarin ds. Schuller iets vertelde over God, Jezus Christus in relatie tot mensen, mij. Die boodschap raakte mij tot in mijn ziel. Op de uitnodiging van ds. Schuller om te gaan staan, ben ik destijds ook in mijn huiskamer opgestaan. Een heel intense beleving en een ervaring die ik nog steeds heel bijzonder vind.

Al met al bleven die momenten nog wat op zichzelf staan en leidde dat nog niet tot een persoonlijk geloof. Al die tijd bleef ik wel zoekende en ging ik ondertussen gewoon verder met mijn leven. Hoewel het me altijd wel bleef bezighouden, was ik ook kritisch. Ik kon dingen niet begrijpen, hoe kunnen er bijv. zoveel verschillende kerken zijn? Als God bestaat, hoe kan het dan wat er allemaal in de wereld gebeurt? Daar kon ik totaal niet mee uit de voeten en nog steeds merk ik dat ik nog wel vragen heb en niet alles begrijp. Ook merkte ik dat ik altijd wel gedreven werd door een sterke vorm van rechtvaardigheid van waaruit ik leefde en invulling gaf aan mijn werk.

Door vervolgens in mijn leven in contact te komen met mensen die gelovig waren, heb ik langzaam maar zeker dingen geleerd en inzichten ontvangen die ik me eigen heb gemaakt. Door gebeurtenissen, diensten, bijbel lezen vallen nu puzzelstukjes in elkaar. En wil ik graag leven zoals God wil.

Ik durf er nu ook zelf over te praten, persoonlijk en in mijn werk. En is inmiddels het besef gekomen dat als ik daar zo ongelofelijk achtersta en in geloof dat daar ook die laatste stap bij hoort. Mij volledig aan Hem willen geven. Wedergeboren willen worden door middel van de doop en God willen volgen. Dit beleef ik nu ook zodanig dat ik me daarom op 2 februari wil laten dopen.