Doopgetuigenissen

In 1995 werd ik geboren in een gelovig gezin. Als kind geloofde ik met een kindgeloof, maar helaas werd dat - op school, thuis, op catechisatie, door de kerkenraad - bekritiseerd, werd ik vreemd aangekeken en gingen ze ermee aan de haal of lachten ze erom. Ik hield het daardoor maar voor mezelf en vroeg me af: is het zo gek om te geloven dan? Toch kreeg ik vaak teksten, psalmen op in mijn hoofd, ook als het moeilijk was. Ik groeide op in een jeugd vol moeilijkheden thuis, werd op school gepest en had te maken met seksueel misbruik. De kerkdiensten volgde ik vaak - als adhd er - voor een deel. Wel is een vergelijkbare kerk als de Ger Gem in Ned goed voor je Bijbelkennis ;) Ik had vraagtekens bij tradities en regels, maar kreeg geen antwoorden die ik uit de Bijbel kon herleiden. Eigenwijs like me – ging ik op zoek naar mijn eigen antwoorden op mijn vragen die door niemand werden beantwoord. Op m'n 18e ging ik uit huis en op studentenkamers wonen. Door deze vrijheid had ik de ruimte om andere kerken, jeugdavonden, concerten te bezoeken. Nog altijd heerste er een grote twijfel. ‘Hoor ik wel bij God? Hoe kom ik nu aan dat geloof?’

In 2014 leerde ik Johan (mijn man) kennen. Hij zat in een hervormde kerk, wat de nodige discussies uitlokten vanuit mijn kringen. We zochten samen naar een kerk tussen beide in, om daar te gaan kerken na ons trouwen. Ik kreeg toen allemaal brieven, gesprekken en berichten van mensen dat ik niet naar deze kerk moest gaan met allemaal dogmatische redenen die ik niet meer kan reproduceren;) Maar ik zag tegelijkertijd bij die dominee waar ik catechisatie volgde WEL het levende geloof. Ik dacht – wonderen bestaan nog! Daar wil ik meer van weten. Ook kreeg ik als Pabo student in een proefles sollicitatie op een basisschool kritiek op het woord Vader in mijn gebed voor de klas. Ook vanuit een brief kreeg ik dit te horen: ‘Als je geen kind van God bent - kan je niet bidden’. Als je vanuit mijn hoofd denkt - komt ongeveer alles wat mensen negatief tegen je zeggen binnen als zijnde de waarheid. Vanaf toen werd ik alleen maar angstig van gebeden en bijbelvertellingen op school. Mijn twijfels werden alleen maar groter.

Helaas werd ook de relatie met Johan vanuit mijn kring verboden, ik moest de relatie uitmaken etc. Ik was daardoor zo bang en dacht dat ik de dag na onze bruiloft zou overlijden hiervoor, als straf van God.Tijdens het klussen in ons huis, voor de bruiloft, las ik een vers uit Jeremia, wat me enorm rust gaf. Het ging over vruchtbaar en talrijk worden. Het was alsof God zei: wees niet bang, je hebt de goedkeuring niet nodig van mensen en je zult kinderen krijgen met hem. De angst was in 1x weg. Onze trouwtekst was Psalm 4:7. Opnieuw een bevestiging dat het helemaal niet gaat om goedkeuring van mensen, maar om het vertrouwen op God. Een aantal maanden na onze bruiloft moesten we belijdenis doen (iets wat daar als voorwaarde werd gesteld om te mogen trouwen in die gemeente). Ik zat nog altijd vol met twijfels - maar deed het toch maar uit gewoonte. Psalm 4:8 kreeg ik als mijn persoonlijke tekst: In vrede zal ik gaan liggen en weldra slapen, want U alleen, HEERE mij veilig wonen. Ik vond het onlangs alles wel een bijzondere tekst: wat zou God er mee bedoelen? Het was nl wel een antwoord op mijn twijfel.

In 2018 kregen we ons eerste kindje: Lisa. Een paar seconden na ze geboren werd, snapte ik de Vaderliefde die in de Bijbel vaak genoemd werd. Wat amazing, een gezonde ouder-kind liefde. We lieten haar als baby dopen uit gewoonte en de tekst ging over 'uit de mond der jonge kinderen (..) hebt Gij uw lof bereid’. Dat zien we terug in het leven van Lisa, daar kan ik nog veel van leren. In 2020 werd ons tweede kindje geboren: Lynn. Een hele hectische bevalling met beademing en toeters en bellen. Lynn heeft dit maar kantje boord gered – maar ik voelde me ongekend rustig en dacht: het komt goed. God heeft haar gered. Nu mag ik genieten van 2 prachtige meiden van 4 en 6!

Na 2 burnouts in het onderwijs ging ik – weer opgeknapt – opnieuw aan de slag op de basisschool. Niet wetend dat ik na een half jaar – na een EMDR sessie – opnieuw zou uitvallen. Maar achteraf gezien was deze baan precies nodig voor het financieren van een huis, wat hard nodig was qua ruimte in onze starterswoning wat echt te klein werd met 2 kindjes. Ik merkte Gods leiding op. Helaas ging het na 2020 mentaal weer bergafwaarts. Het laatste ontslag proces was heel raar en onmenselijk. Ik & onrecht = niet een goede combinatie. Is dit dan een voorbeeld van het geloof – dacht ik nog? Ik snapte de regels niet meer en zette me overal tegen op - voelde me een buitenstaander en eenzaam. Als ik wel naar de kerk ging voelde ik me leeg, aangestaard en depressief. Mentaal trok me steeds meer terug in me eigen schulp. Crisis opnames volgden. Jaren ging ik niet meer naar de kerk. Ik was boos op God. 'Waarom deze jeugd en dit leven – zo onder de 30 jaar? Wanneer houd deze ellende is op? Dit is niet wat ik me voorgesteld had – ik ben toch nog jong? Ik heb toch een HBO diploma? Wat is dit voor een leven – tegenslag na tegenslag- als het zo moet- dacht ik - hoeft het niet meer’.

Toch vond ik geen rust, in de jaren dat ik me afzette tegen alles wat te maken had met het geloof. Ik had het er regelmatig met een goede vriendin over en die nam me een keer mee naar Mozaiek0318. (Helaas woont ze nu voor een tijd in Afrika maar bij deze een woord van dank! Je was de sleutel in Gods hand). Mijn eerste kennismaking met Mozaiek! Ik kwam binnen en voelde me voor het eerst in een kerk gewoon welkom. Zoals ik was. Ik voelde niet dat iemand naar me keek hoe ik eruit zag. Of ik in het plaatje paste. Een kerk waar het ook gewoon over mentale issues en vragen ging. Ik ervaarde liefde. Alsof het, daar, in de Basiliek in de lucht hing. Het was anders dan ik was gewend qua vorm in een kerkdienst, maar Gods aanwezigheid was óók daar. Het was een dienst net de ochtend voor een crisisopname. Ik werd geraakt door het lied 'Houd vol'. Jeanine legde een hand op me, zonder dat ze wist of zag dat dit lied voelde alsof het voor mij geschreven was. Vanaf die tijd ben ik Mozaïek trouw gaan bezoeken. Ik volgde een aantal jaar terug de Alpha cursus (aanrader!) Echt back to the basic. Wat zegt de Bijbel nu eigenlijk? Ik was mijn hele identiteit kwijtgeraakt. Het mooiste moment vond ik het uitdelen van de kaarsjes met een Bijbeltekst. Zonder dat we het wisten, mochten we een kaarsje (waarop een Bijbeltekst stond, allemaal verschillende) uitdelen aan een ander. Ik kreeg de tekst waarop stond: Wees niet bang, want ik zal je vrijkopen, ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij!(Jes.43:1b) Ik geloofde het niet, twijfel overheerste (…hoeveel keer heb ik het al getypt?).

Na een preek vorig jaar van Nanda, waarin iedereen werd opgeroepen om op te staan vanuit de duisternis en je niet te schamen als Christen - ben ik uit me cocon gestapt. Ik ging het geloof delen op socials en tegen mijn omgeving. Wat heb ik te verliezen? Volgers? Commentaar? Mensen die me afvallen? Wat is nu belangrijker? En ja, die negatieve verwachte dingen kwamen. Het werd zelfs een ander geloof genoemd. Pijnlijk. Maar er was ook het tegenovergestelde: mensen die ook wel is mee wilden of al mee zijn gegaan naar een kerkdienst. Gesprekken met de meest niet verwachte en random mensen hierover. Ook bij de GGZ kreeg ik mooie gesprekken over het geloof. Moeilijk wel - om te merken dat mensen vaak denken dat het geloof regels zijn en bepaalde maatstaven. Ik noemde het in die gesprekken maar tradities en religie en vertelde hoe ik het geloof zag. Mijn schaamte was verdwenen.

God spreekt ook door muziek heen. Jaren had ik nooit meer gedeeld wat er in mijn hoofd omging. Afgelopen jaar overleed de opa van mijn man. Zonder ik dit wist, lag ik de nacht wakker en kreeg elke keer psalm 43 in mijn hoofd. Ik dacht aan hem. De dag erna snapte ik waarom deze psalm, want hij was gestorven. Ik deelde dit in zijn familie. Kwetsbaar, want daar werd ik op uitgelachen vroeger. Maar de oproep van God om uit je schulp te kruipen nav een preek van Nanda bleek sterker. En dit keer was er een andere reactie op mijn kwetsbaarheid: ik kreeg er open, oprechte én fijne gesprekken door met mijn schoonfamilie..

Ik begon steeds meer te geloven in de kracht van het gebed. Ook al vond ik het zelf nog te moeilijk en bleven er overtuigingen van vroeger me dwars zitten. Diverse keren liet ik voor me bidden bij Ministry. Een keer na een preek van Chesron waarin hij een brief voorlas van een jongere. Ik dacht: dit lijkt wel door mij geschreven! Nadat ze hadden gebeden vroeg de andere mevrouw van het Ministry team: 'heb je eigenlijk zelfliefde'? Op dat moment dacht ik echt – 'huh hoe kan ze dit dan weten? Hier ging het toch niet over en vroeg ik toch niet naar?' Ook daar bad ze voor. Wat een kracht ligt er in het gebed – in Jezus naam! Dat is echt wat ik heb gemerkt binnen Mozaiek. God antwoord niet altijd gelijk. Ik ben een muziekmens en luister elke dag muziek - maar Bijbellezen en bidden gaat me minder frequent af. Ik heb ook een keer laten bidden voor meer discipline in Bijbellezen en bidden – maar ervaarde daarna geen verandering. Tot de preek van Kees daar onlangs - heel praktisch - over ging. En daarin ook de erkenning voor de uitspraak: nood leert bidden! Want zo ervaarde ik dat helemaal niet. Ik kon juist helemaal niet meer bidden in tijden van crisis. En Kees heeft dat heel helder verwoord in die preek. Discipline en ritme is het antwoord.

Afgelopen jaar werd ik in september na een crisissituatie weer opgenomen. Een verpleegkundige die daar werkte en ook in Mozaiek kerkte (zonder dat we elkaar kenden) bleek al de hele week te bidden voor iemand die niet kon bidden - maar ze wist niet wie. Tot we in gesprek raakten met elkaar. In dezelfde opname kreeg ik na een uitzending van de beste zangers waarin ik zelf al geraakt was door het nr 'je draagt het niet alleen' (Matthijn Buwalda) kreeg ik dit nr vervolgens nog 6x van allerlei van elkaar losstaande mensen doorgestuurd. Ik kreeg kaarten en appjes met dezelfde (Bijbel)teksten. Ik wilde er niet naar kijken en mijn hoofd was gevuld met duisternis. Ik had die weken alles in details voorbereid: mijn uitvaart, mijn wensen, speeches etc. Ik nam op een dag in de kliniek een overdosis met meegesmokkelde medicatie en keek nog 1 keer op me telefoon. Tot mijn verbazing had mijn schoonvader en een Mozaieker (m’n buddy vanuit onze Love2Meet groep ) ineens een Bijbeltekst doorgestuurd. Oh nee - dacht ik nog - deze poging gaat mislukken. En ja. Dat klopte. Eenmaal weer met ontslag ging ik weer naar Mozaiek dienst, eind november. Wéér werd het lied "Houd vol" gezongen. 'Waarom nu? dacht ik nog. Ik ben toch net weer vrij?' De week erna snapte ik het. Ik was na 2 nieuwe pogingen die mislukten – opnieuw opgenomen. 'Waarom lukt het elke keer niet' - dacht ik nog. 'Heeft God een plan met m'n leven ofzo?' En telkens en doorgaand kreeg ik maar liedjes, Bijbelteksten en gebeden doorgestuurd. God was erbij. Ik kon het niet meer omheen en niet meer ontkennen. Ik kon niet meer twijfelen. Ik weet nog dat ik een keer psalm 121 las, gefrustreerd, die dag. Later die dag snapte ik waarom ik juist het vers moest lezen dat ik omhoog moest kijken – daar waar mijn hulp vandaan kwam. Ook al ontkende ik het. Een week later zag ik dat ik daar welgeteld 5 kaarten van in voorgaande weken had ontvangen. Maar ook de tekst Immanuël – God is met ons kregen we zo vaak door en toen dacht ik: dat klopt. God is er al een hele tijd bij. Hij bewaakte mijn leven, Hij zorgde voor mij en ons gezin!Alsof het lied met de voetstappen in het zand werkelijkheid werd: God die me heeft gedragen in moeilijke tijden, toen ik het niet meer kon.

Ik vergat eind 2024 een kerstticket te bestellen en alles was al uitverkocht. Ik reageerde ergens onder een fb bericht of er ook een reservelijst was en kreeg spontaan een DM van een Mozaieker, die ik niet kende – maar dezelfde naam droeg - die nog een ticket voor me had. De tekst van de dubbel ontvangen kaarten 'God cares more than you know' werd zichtbaar. Men - wat heeft God een werk aan mij gehad. Zo eigenwijs en elke keer vertrouwen op mezelf, miljoenen twijfels. De kerstnachtdienst olv Nelinda was ook alsof het voor me was geschreven. Ik geloof niet in toeval. Die ticket was geen toeval. Maar ook de kennismaking met een voor mij totaal onbekend persoon die zich nu ook laat dopen. Ze vroeg na de kerstnachtdienst: 'wat is je next step'? Ik liet wat los over het doopbad - dat dit iets was waar ik al 3 jaar twijfelde maar vanaf het begin wel voelde dat ik daar moest wezen. We bezochten daarom de info bijeenkomst over dopen. Ik had twijfels – want ik was gedoopt als baby, belijdenis gedaan.. Ik onderzocht de Bijbel en verdiepte me in dit onderwerp. Ik bedank mijn ouders die met hun verantwoordelijkheid me lieten dopen als kind en lieten opgroeien met een christelijk geloof en zie mijn belijdenis in een andere gemeente vol twijfel. Nu mag ik alle twijfels naast me neer leggen, mijn twijfels zijn compleet failliet. God is sterker en is al die tijd mijn gids geweest, in al die jaren. Het bijzondere is dat mijn naamgenootje - van de kerstticket - zich nu óók mag laten dopen, samen, als mensen die elkaar een paar maanden geleden nog niet kenden en wiens plan het beide niet was om zich op te geven voor de doopdienst. Het lied: 'God van Licht' bleef maar terugkomen bij beide. Geen toeval.

Na de preek van Joost over naastenliefde merkte ik op dat er nog vergeving nodig was. Iets wat ik jaren niet heb gekund. Mensen op wie ik boos was, omdat ze invloed hebben gehad op mijn jeugd en trauma’s. Maar ik merkte dat alles tussen God en mij in, weg moest. Als God mij vergeeft – vraagt Hij mij hetzelfde te doen. Deze personen heb ik daarna persoonlijk gecontact, na het bij God te hebben gebracht. Steeds sterker krijg ik het gevoel dat God een ander plan met mijn leven heeft. Hij was het die elke zelfmoordpoging deed mislukken. Blijkbaar moet ik blijven leven. Waarvoor? Welk plan heeft Hij? Ik weet het niet.

Ik kan er ook niet meer omheen. Mijn twijfels zijn weg. Na ontelbare gebeden, bijbelteksten, gebedsverhoringen, toepasselijke teksten, preken en muziek. Het is tijd voor mijn next step. Het is – na jaren geduld, kloppen op mijn hart en Zijn altijd aanwezige zorg - tijd voor een persoonlijk antwoord op God. JA – ik geef mijn leven over aan Hem, JA, ik wil Hem volgen. Deze God van licht heeft mijn leven geleid, door mijn twijfels, falen en dwars door de stormen heen. Door het dopen als daad wil ik het oude leven achter mij laten in Christus en opstaan in een nieuw leven met Hem! Heer, wees mijn gids in mijn verdere leven, en leid me op de plek waar U wil waar ik moet komen. Op U vertrouw ik!