Eric van de Peppel
Het verlangen om mij te laten dopen wordt een jaar geleden heel concreet, als ik in een situatie terecht kom waarbij ik ineens alle controle kwijt ben!
Ik ben Eric, getrouwd met Agniet, vader van 3 volwassen kinderen en ruim zes jaar deel van Mozaïek.
Als kind ben ik gedoopt en christelijk opgevoed. Tot mijn 17de jaar ga ik frequent naar de kerk. Daarna niet meer, totdat ik zo’n vijf jaar later mijn vrouw ontmoet en ik met haar mee ga. Het jaar na ons trouwen doe ik belijdenis.
In de jaren daarna vervul ik verschillende taken in de kerk; van oppassen in de crèche, leiden van de kindernevendienst en jeugdclub tot diaken en ouderling. Ik doe het met plezier, maar vergeet hierbij nog wel eens met God af te stemmen. Ik ben nogal een ‘doener’.
Op 1 februari wordt alles anders, ik krijg een ski ongeluk. Korte tijd ben ik volledig verlamd. Ik voel mijn lichaam niet en het lijkt of ik alleen in mijn hoofd leef; erg beangstigend!!
Op dat moment roep ik God en Jezus aan om mij te helpen. Gelijk ook schiet door mijn hoofd: “dit kan niet, ik moet toch later voor Agniet kunnen zorgen?” (zij heeft namelijk de ziekte van Parkinson)
Na een korte tijd komt het gevoel terug. Het blijkt dat ik een incomplete dwarslaesie heb.
In het ziekenhuis in Oostenrijk huil en bid ik veel en luister naar de liederen die we ook in de diensten zingen. Daar krijg ik een sterk verlangen om mij te laten dopen.
Half maart word ik geopereerd. Door een complicatie tijdens de operatie kom ik er slechter uit. Er volgt een revalidatie in de Maartenskliniek.
De zondag vóór de operatie kijk ik de livestream nog thuis. Kees preekt over Martha en Maria. Martha werkt om Jezus te dienen en Maria ligt aan Zijn voeten.
Ik realiseer me dat ik letterlijk ben stilgezet om meer bij Hem te zijn! Ik mag aan Zijn voeten liggen, zoals Maria. Er staat in Lucas 10:41-42: ‘Maar de Heer Jezus antwoordde haar: "Marta, Marta, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar één ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen, en dat zal haar niet worden ontnomen.’
Tijdens het gebed zegt Kees dat, als Jezus de naam ‘Martha, Martha’ noemt, je ook jouw eigen naam kan invullen. Terwijl Kees willekeurige namen noemt: “Sandra, Sandra” en “Stephan, Stephan” voel ik een verlangen om mijn naam te horen. En als laatste hoor ik “Eric, Eric, wat maak je je toch druk”.
Dat komt wel binnen! God ziet mij. Ik verlang ernaar om dichter bij Hem te zijn.
De volgende zin zie ik elke ochtend wanneer ik mijn telefoon open:
See him more clearly, follow him more nearly, love him more dearly, day by day
