Doopgetuigenissen

Ik ben Corine de Vries, 49 jaar en al mijn hele leven woonachtig in Veenendaal. Door mijn ouders gedoopt, getrouwd in de kerk en onze kinderen laten dopen. Dankbaar dat ik op die manier opgevoed ben, en dat het is blijven "hangen" in mijn leven.

Een jaar of 8 geleden terecht gekomen in het Mozaiek en ik voelde meteen "dit is een fijne plek!". Bij menig dienst tranen met tuiten gehuild omdat ik het gevoel had dat een dienst voor mij bedoeld was of een lied mij ontzettend raakte. Paar jaar geleden heeft een lieve vriendin zich laten dopen en ik mocht - omdat het een spontane doop was - mee naar haar bad. Wat bijzonder om dat mee te mogen maken. Niet dat ik het gevoel had dat ik dat ook moest doen. Elke keer weer geraakt als mensen wel die keuze met hun eigen overgave mochten maken, maar ik voelde er niet veel bij. Ik vroeg mij ook af of dat ik er iets bij moest voelen. Mijn beste vriendin is ook echt mijn geloofsvriendin. We hebben veel gesprekken over het geloof gehad. En zij heeft altijd het vertrouwen gehad dat ook ik een keer het bad in zou gaan. Vaak keek ik haar aan van "serieus?".

Afgelopen kerst had ik een paar kersttickets over en ik dacht ik ga ze delen met een wildvreemde. Via facebook zag ik als eerste een bericht van een echte naamgenoot en ik dacht meteen dat zij degene zou zijn die de kaarten zou krijgen. We hebben contact gelegd en een facebookvriendschap werd meteen gedeeld. En daarmee ook het verhaal van die andere Corine. Ik was onder de indruk van de zwaarte waaronder zij op dat moment moest leven en we hebben online veel gepraat. Met kerst hebben we elkaar ontmoet en het was meteen heel goed. De hoop die ze nodig had, stroomde werkelijk tijdens de kerstnachtdienst over haar heen. Dankbaar dat ik haar dat mocht meegeven in die fase van haar leven. En toen kwam de aankondiging van de doop. Ik zei tegen haar "waarom ga je dat niet doen, ik denk dat het je wel eens bakken met rust kan geven".. Samen naar de voorlichting en toen vroeg ze me of ik ook gedoopt ben. Ja als kind maar niet hier, was mijn antwoord. Waarom niet? ehm ja goeie vraag waarom wel??

Toen zei ze"waarom gaan we niet samen?". Zo zet me maar lekker voor het blok dacht ik toen, maar toegezegd daar over na te denken.

Maandag kom ik op kantoor en legt een collega een briefje op mijn bureau. Er stond op God van Licht - Opwekking. Luister die maar eens zei ze, die vind ik zo mooi. En die tekst gaf meteen mijn uitleg wat de doop voor mij zou betekenen.

Maar nog steeds geen gevoel. In die week - misschien herkenbaar moment - God gevraagd, dat wanneer dit niet voor mij zou zijn nu, of ik dat dan mocht weten. Nou ik heb het geweten die zondag. In de dienst begon het met Geen Afstand, tranen en als dat het niet was , wat dan wel. Daar ging nog een schepje bovenop toen Kees bad voor Nelinda en het dopen aanhaalde. Ja hallo!! En dan stapt Nelinda uit in haar spreken met iets wat er op haar hart lag.

Na de dienst nog even Nelinda gesproken en ze heeft voor me gebeden. Als dit niet meer duidelijk is, dan weet ik het ook niet meer zei ze.

En ik voel rust. Omdat ik het leven niet alleen hoef te leven. Ik mag het samen met God doen. Ook als ik nu in een uitdagende fase in mijn leven zit. Het hoeft niet alleen en dat is een goed gevoel.

In my wrestling and in my doubts
In my failures You won't walk out
Your great love will lead me through
In the silence, You won't let go
In the questions, Your truth will hold
Your great love will lead me through
You are the peace in my troubled sea