Marieke van Aalst
I shouldn't be alive
My future was six-feet under
One foot in the grave
No hope to be saved, yeah
I shouldn't be alive
But I'm a miracle child
Defied every diagnosis
And as close as it came
I can stand here and say
I'm a miracle child
- Miracle Child - Brandon Lake
De tekst sneed door mijn ziel, dit ging over mij! Het was één van de eerste doopdiensten die ik mee mocht maken en dit lied werd gezongen. Ik keek mijn kersverse echtgenoot aan en zei: dit wil ik ook! Al gauw na de dienst duwde ik dat verlangen weg, het paste niet naast mijn kinderdoop.
Toen ik op een dag de PrayerRoom had geboekt, omdat ik het verlangen had gekregen meer met God samen te zijn, sprak Hij tot mij. Er was toen iets misgegaan, een dubbele boeking. Ik ben weer vertrokken en zat in de auto: 'God wat wilt U toch van mij? Hoe kan ik U beter leren kennen?' Daar in de auto sprak Hij tot mij en zei: 'Go to the water'. Heel even schoot dopen door mijn hoofd, maar nee dat zou Hij niet vragen van mij. Dus een jaar van zoeken brak aan, ik ging wandelen langs allerlei watertjes, we kochten een huis vlak bij het water en zo werd Zijn opdracht een uitgangspunt in alle keuzes die ik maakte. Maar het bleef kriebelen...
Ik besloot mij niet meer tegen God te verzetten, het niet meer te willen verklaren, maar naar Zijn stem te luisteren. Ik wil mij laten dopen, omdat Hij dat van mij vraagt.
Zoals het lied bezong, had ik niet in leven moeten zijn. Jaren heb ik mij verbonden met de dood, door te denken dat dat mijn verlossing zou zijn. Na jaren van seksueel misbruik en daarna jaren van gebukt gaan onder de gevolgen daarvan, werd de dood mijn achterdeur. Ik heb eens gevraagd na het nemen van die achterdeur, in het ziekenhuis nadat de dood voor mij leek te overwinnen: 'Ga ik nu naar de hel?' Zo verlaten voelde ik mij van God. Mijn identiteit was mij afgenomen, ik was niet meer dan een omhulsel van mijzelf.
Maar Hij is mij nu (& al die tijd al) in ere aan het herstellen. Nadat ik door een lieve tante was meegenomen naar iemand, en we daar baden werd de verbinding met de dood opgeheven en ging ik leven (nog zonder dat ik het zelf doorhad!). Ik ontmoette een paar weken daarna mijn echtgenoot, ik kon uit de woonvorm verhuizen, had geen levensbeperkende klachten meer en bovenal, ik had geen verlangen naar de dood, maar verlangen naar het leven. Naar een leven met Hem! Mijn vraag is nu niet meer: 'Ga ik nu naar de hel?', maar zeg nu 'Ja, U houdt van mij & redde mij van de dood!' Hij gaf mij mijn identiteit terug, ik ben Zijn kind.
Er is zoveel te getuigen, zoveel meer te vertellen. God heeft zoveel wonderen in mijn leven gedaan en Zijn werk met mij is nog niet voltooid. Ik wil met de doop getuigen tegenover iedereen. Nog belangrijker, ik wil begraven worden met Christus in het water, mijn oude leven achter mij laten en opstaan in Christus. En bovenal de getuigenis naar de geestelijke wereld; Ik verbind mij niet met hem die dood en verderf zaait, God verbindt zich met mij en daar kan niemand tussen komen! 'Go to the water, hier kom ik!'
