Doopgetuigenissen

Mijn naam is Elize Oskam en ben 31 jaar. Getrouwd met mijn lieve man Dennis en samen mogen we elke dag genieten van onze zoon Jip. Met veel plezier werk in als ondersteuner in het onderwijs en heb ik elke werkdag jongeren om mij heen die opzoek zijn naar hun eigen identiteit. Ik ben opgegroeid in Doetinchem, in een christelijk gezin, waar ik God erg dankbaar voor ben. Daarnaast ben ik mijn ouders dankbaar, dat ze mij de vrijheid hebben gegeven om te ontdekken wat ik nu echt geloof en wie God voor mij is. Dat ze mij vrij lieten om de Bijbel op een andere manier te lezen, dan dat ik in de kerk had geleerd. Dit was overigens niet de makkelijkste stap voor ze om te zetten, want dat hadden zij ook niet geleerd.

 Ik weet niet beter dan dat ik in God geloof. Of dit altijd een oprecht geloof is geweest, dat denk ik niet. Mijn geloof kwam vooral voort uit angst. Ik geloofde, omdat ik bang was om verloren te gaan. Ik bad lang, omdat ik dacht: hoe meer en langer ik bid, hoe beter. In de tijd dat ik studeerde aan de CHE, kreeg ik mensen op mijn pad, die ook een andere kant van God lieten zien. Die mij vertelde dat God een relatie met mij wil aangaan en dat Hij niet wil dat ik uit angst in Hem geloof.

 Het heeft jaren geduurd voordat ik kon zeggen dat ik een relatie met God ben aangegaan, dat ik Hem mag zien als mijn Hemelse Vader die het beste met mij voorheeft en dat ik niet meer hoef te geloven uit angst. Ondanks dat, speelt angst nog steeds een rol in mijn leven. Als klein meisje heb ik dit al ervaren en het is nog steeds aanwezig. Paniekaanvallen volgden me en angst haalde me langzaam in. Er zijn dagen geweest dat ik mijn huis niet meer uitkwam, dat ik geen boodschappen durfde te doen en dat ik me letterlijk opsloot. In 2019 trouwde ik met Dennis, maar voor die tijd heb ik een aantal keer benoemd dat ik niet wist of we ouders zouden worden en of hij zeker wist dat hij kon accepteren dat hij misschien geen vader zou worden. Ik was er heilig van overtuigd, dat als ik zou bevallen, ik zou komen te overlijden. Deze angst heeft jaren lang de overhand gespeeld. Daarnaast kwam corona in de wereld en dat maakte mijn wereld nog vele malen kleiner en moeilijker.

 Na een hulpverleningstraject ben ik langzaam aan de oude geworden en twee jaar geleden mocht ik moeder worden van een prachtige zoon. De bevalling was heftig geweest, mijn placenta kwam niet los, op de OK wilde mijn baarmoeder niet sluiten en heb ik uiteindelijk drie liter bloed verloren. Als ik drie generaties eerder was geboren, had ik het niet overleefd. Toch kan ik zeggen dat ik onder en na de bevalling heb ik geen angst ervaren en daarvoor gaat alle dank uit naar mijn hemelse Vader. Naast mij stond een fantastische man, een biddende doula en liefdevolle verpleging. Ook hierin geloof ik dat God mij deze mensen op mijn pad heeft gebracht. Op dit moment is de angst met geloof en medicatie onder controle. Nu kan ik zeggen dat leven uit angst voorbij is, maar leven met angst zal blijven.

Of de angst ooit weg gaat, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat God bij mij is, ook als ik angsten ervaar. Hij geeft mij mensen om me heen die ik kan vertrouwen en mij kunnen bijstaan. Met Zijn hulp heb ik dingen gedaan, die ik jaren geleden niet voor mogelijk had gehouden.

 Ruim twaalf jaar mag ik mij in de Evangelische kringen begeven en hoorde ik met regelmaat over de doop. Een andere doop, dan de doop die ik als kind heb ontvangen. Tien jaar lang heb ik geworsteld of dit ook een doop is die voor mij is bedoeld. Ik ben toch al gedoopt, waarom moet ik dat dan nog een keer doen? Mag dat wel of ga ik nu tegen God en de Bijbel in? Jaren lang heb ik getwijfeld en langzaam ging de twijfel omslaan naar verlangen. Het verlangen om tegen God en Zijn gemeente te zeggen, dat ik samen met Jezus wil leven. Met deze doop mag ik laten zien dat ik begraven mag worden in Christus en met Hem mag opstaan in een nieuw leven. Dat ik mag geloven dat mijn zonden zijn vergeven en dat ik de Heilige Geest mag ontvangen. Dit alles vind ik ook ontzettend spannend, omdat ik wil recht doen aan de wil van God, maar ook graag zelf de controle wil houden. Ik merk dat ik het ook heel groot maak en dan denk ik dat God mij op plekken gaat plaatsen, die voor mij ondenkbaar zijn.

 Maar sinds ik de keuze heb gemaakt om mij te laten dopen, merk ik dat de Heilige Geest mij elke dag bewust maakt, van de dingen die ik anders kan doen, om zo een beter mens te worden voor de mensen om mij heen. Hiermee laat Hij zien dat het niet groot hoeft te zijn, maar dat ik door het leven met Christus ook een beter mens mag zijn op de plek waar ik nu sta.

 Tot slot, bid voor me dat de Heilige Geest mag blijven werken in mijn leven, dat ik met Jezus de relatie mag blijven aangaan en dat ik God mag blijven zien als mijn hemelse Vader.