Doopgetuigenissen

Getuigenis 23 maart 2025

Een jaar geleden had ik niet gedacht dat ik hier zou staan. Geloven is voor mij altijd een grote puzzel geweest. Nu ben ik gek op puzzelen, maar deze puzzel vond ik toch wat uitdagend. Zo uitdagend dat het erop leek dat ik de puzzel op moest gaan ruimen.

Op 17 november 2002 ben ik gedoopt met een tekst uit Psalm 143: 5b, ‘Ik spreek bij mezelf van de werken Uwer hand’. Ik ben toen binnengedragen door mijn oma. Een sterke, liefdevolle vrouw die altijd voor mij klaarstaat. Ik ben grootgebracht met Jezus en het woord van God. Ik ging vaak twee keer op een zondag naar de kerk en daarnaast naar de Zondagschool. Toch bleef er iets in en aan mij knagen. Ik had veel vragen die ik niet onder woorden kon brengen. Ik voelde me een verloren schaapje dat door haar vele vragen nergens meer echt bij hoorde.
Naarmate ik ouder werd en een steeds sterkere mening kreeg, verroeste mijn geloof. Ik wist door de bomen het bos niet meer te vinden. Ik ging studeren, was druk bezig met sporten, vrienden en gezelligheid. Het lukte mij niet om een goede balans te vinden.
Tijdens de coronaperiode merkte ik dat de puzzel in mij nog niet opgelost was. De vragen kwamen weer op en ik miste ‘iets’. Of was het toch ‘Iemand’? Tijdens corona pakte ik het kijken en luisteren naar kerkdiensten weer op. Toegankelijke diensten, zoals die van Beam en Mozaiek, hielden het vuurtje in mij brandend.

Op 18 december 2022 reden mijn vriend en ik samen naar Veenendaal om een snowboard te kopen. Niet wetende dat ik door die rit aan het denken gezet zou gaan worden. Op de terugweg, met snowboard en al in de kofferbak, reden we op de snelweg langs Kees Kraayenoord. Ik kreeg allerlei nostalgische gevoelens. Wij thuis luisterden namelijk regelmatig naar zijn muziek. Ik heb mijn vriend toen in geuren en kleuren verteld wie dat was. Intussen waren we al zo lang naar de auto van Kees aan het staren, terwijl we naast hem reden, dat Kees zijn hand maar opstak en vriendelijk zwaaide.
Later die week zat ik op de fiets vanaf station Driebergen-Zeist naar huis. Ik reed bijna de oprit op toen ik een bekende auto zag. ‘Maar hoe dan!?’ dacht ik. Je raadt het al, het was diezelfde auto als degene die we op 18 december passeerden. Kees reed in de auto door mijn straat. Hem voor de tweede keer die week passeren? Los van dat ik mijn ouders en broer een enthousiast appje had gestuurd en mijn vriend uitgebreid had ingelicht, heb ik deze situatie maar laten rusten en ben ik weer verder gegaan met de orde van de dag.

In 2023 begon ik opnieuw online kerkdiensten te volgen. Ik ging vaker in gesprek met mijn ouders en de moeder van een goede vriend van mij. Vanaf eind 2024 voelde ik pas echt wat ik had gemist. Ik kon die uitdagende puzzel ineens leggen. Dat laatste, onmogelijke stukje, bleek een combinatie van heel veel tranen, onwetendheid, verdieping, eerlijkheid en acceptatie te zijn. Ik was op zoek naar herstel. Ik was geen eenzaam schaapje meer, maar een schaapje van Hem.

'Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt: Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien. En dit zei Hij over de Geest, Die zij die in Hem geloven ontvangen zouden…' (Johannes 7: 37b-39a).

Ik heb dorst Heer, voorzie mij van het Water. Ik geloof, ik getuig en ik wil graag delen!