Niels Teeuwen
2,5 jaar geleden zat ik mentaal en fysiek in een diepe put, een put waar ik niet meer uit dacht te komen. Mijn leven zag er donker en somber uit, iets wat totaal niet bij mij past. Mijn omgeving en ikzelf herkenden mij niet meer als de persoon die ik eerst was: vrolijk, enthousiast, actief.
Het is in deze omgeving dat ik opnieuw kennis maakte met onze lieve Heer. Grappig... hoe Hij dit weet, ruikt, hoort of ziet—dat wij Hem nodig hebben. Ik leerde mijn huidige vriendin, Tamar, kennen en zij bracht mij weer thuis in het huis van God. Het was hier dat ik me realiseerde dat ik Hem nodig had. Niet vaak kom je ergens en voel je je meteen thuis. Toch voelde ik mij op mijn gemak, op deze plek, in het huis van God, met zoveel onbekende mensen.
Thuis heeft voor iedereen een andere betekenis. Voor mij gaat het vooral om mijn gevoel. Het gevoel dat ik kreeg, toen Hij mij stilletjes maar tegelijkertijd oorverdovend hard riep. Zijn stem, die elke dag luider in mijn oren klonk, elke dag dichterbij kwam. Het was eng, maar tegelijkertijd voelde ik mij veiliger dan ooit.
2,5 jaar later hoor ik mijn vader zeggen: "Ik ben zo ontzettend blij dat ik weer de oude Niels herken, de vrolijke, enthousiaste, actieve Niels." Ik heb een band op mogen bouwen met God. Nu ben ik er klaar voor om eindelijk iets voor Hem terug te mogen doen. Ik mag openbaren dat ik met Hem verder wil en mijn leven met Hem voort wil zetten!
