Doopgetuigenissen

Lieve gemeente,

Vandaag laat ik mij dopen omdat Jezus zijn leven heeft gegeven voor mij en ik dat nu voor Hem wil doen.

Ik ben Roos, 20 jaar oud. Ik ben christelijk opgevoed en ik ging mijn hele jeugd naar de NGK in Ede. Daar ben ik als kind ook gedoopt. Verder werk ik in de gehandicaptenzorg en vind ik het leuk om mijn vrije tijd te besteden met de mensen van wie ik hou.

Op mijn 12de werd ik depressief en dit heeft tot mijn 16de geduurd. Als kind was ik altijd heel vrolijk, extravert en ik vond alles en iedereen leuk. Op de middelbare school veranderde dit helemaal. Er was niet echt een specifieke aanleiding voor maar hoe ik het me herinner dacht ik van de 1 op de andere dag na over zelfdoding. In deze 4 jaar is er een hoop gebeurd wat de situatie niet beter maakte. Ik heb meerdere keren geschreeuwd naar God of hij me wilde helpen maar ik had op dat moment niet het idee dat Hij er was.

Toen het op mijn 16de steeds een stukje beter met mij ging werd mijn relatie met God steeds een stukje minder. Ik kreeg heel sterk het idee: als ik deze 4 jaar zonder Hem gedaan heb, moet de rest ook wel lukken. Ik heb toen heel beust de keuze gemaakt om van het geloof af te stappen.

Toen ik op een willekeurige zondagmorgen een kerkdienst van eo Beam aan het kijken was sprak Tiemen Westerduin. Hij vertelde die ochtend over het verhaal van Jezus en zijn discipelen in een boot tijdens de storm. Hierin was het moraal van het verhaal dat als zelfs de discipelen die dag in dag uit met Jezus waren hem op dat moment niet zagen. Is het dan heel gek dat wij hem vandaag de dag niet altijd zien? Spoiler alert: het antwoord was nee.

Die preek heeft me (na wat aansturing van mijn lieve vriend) aan het denken gezet. Want misschien had ik hem in die 4 jaar wel gezien maar niet letterlijk op de manier die ik vroeg. Ik heb bijvoorbeeld een geweldig loef broertje. Hij is ondanks dat hij eigenlijk niks afwist van mijn depressie er altijd op zo een sterke manier voor mij geweest. Op de momenten dat ik het het hardst nodig had kwam hij naar me toe en gaf me een knuffel, hierdoor was alles heel even oke. Zonder mijn broertje was ik hier niet meer geweest. Achteraf kan ik met volle overtuiging zeggen: "dat was geen toeval, daar heeft God wat mee te maken."

Na deze 'willekeurige zondag' ben ik het geloof weer gaan oppakken. Vandaag de dag sta ik sterker in het geloof dan ooit en het wordt nog elke dag meer ! God heeft het afgelopen jaar ook weer zoveel bijzondere dingen gedaan in mijn leven. Ik kan in iedergeval nooit meer ontkennen dat Hij bestaat. Ik ben heel erg benieuwd wat God met me wil doen de komende jaren. 1 ding weet ik zeker: ik kan niet wachten en samen met Hem kan ik het aan !