Gerrita van de Haar
Toen ik als baby gedoopt werd, hoefde ik zelf niets te beloven. Toen ik als twintiger belijdenis deed, wist ik eigenlijk niet eens goed waarvan ik belijdenis deed en wat ik beloofde.
Gelukkig hield God mij vast en leerde Hij mij Hem zo anders zien dan ik altijd meegekregen had.
Ik wil elke dag voor God kiezen. Ik wil elke dag bij Hem terugkomen.
Om Hem te danken voor de rust en acceptatie die Hij me geeft. Om Hem te danken dat Hij kwam om ons te redden, ook al begrijp ik dat niet helemaal. Om Hem te danken dat Hij is wie Hij zijn zal.
Om sorry te zeggen omdat ik vaak zo ongeduldig ben, veel te weinig vertrouwen heb en mijn ogen niet naar boven gericht houd.
Om Hem te vragen me elke dag weer te vervullen met Zijn rust, hoop, moed, geloof en liefde.
De afgelopen jaren waren moeilijke jaren doordat meerdere mensen in mijn omgeving moeite hebben met mijn relatie en doordat ik door ziekte thuis kwam te zitten. Het waren ook erg mooie jaren want ik vond meer liefde, acceptatie en waardering dan ik ooit gedacht had, in mijn partner. Er kwam zomaar ineens (deels) vervulling voor de pijn van de leegte in mijn hart doordat ik nog nooit een kind gekregen had. God heeft me zoveel verrast. Hij heeft me zoveel rust gegeven. Hij heeft me zo vaak een ander perspectief op mijn problemen gegeven.
Mijn woorden vallen tekort. Ik kan Hem niet genoeg bedanken. Ik kan me gelukkig wel laten dopen. Als dank en als belofte. En ik zie zo uit naar de vervulling van de Geest die God ons belooft.
Dit verlangen heb ik nu al een aantal jaren. De mening van de mensen om me heen hield me tegen. Ik zag er zo tegenop om tegen hen te vertellen dat ik me ga laten dopen. Tot iemand me bemoedigde met: het is jouw reis met God. En dat is het enige dat telt.
