Doopgetuigenissen

Hoi, mijn naam is Lydia Ellenbroek en ik neem jullie graag mee in een stukje over mijn leven.

Vandaag is de dag, dat ik mijn leven aan Jezus wil geven. In Zijn licht wil wandelen en Zijn liefde door mij heen wil laten stralen.

Als kind ben ik christelijk opgevoed. Vroeger gingen we met ons gezin naar de Christelijk Gereformeerde kerk. Hier had ik wel vrienden, maar echt veel had ik niet met het geloof. Ik nam deel aan alles voor de gezelligheid, maar daarnaast deelde ik niet de liefde voor onze Heer. In het begin wilde mijn ouders graag dat ik één keer per week mee ging en later lieten ze dit los en trok ik mijn eigen plan. Ik ging niet meer naar de kerk en de vriendschappen die ik binnen de kerk had opgebouwd verwaterde. Op dat moment was ik een jaar of 16 á 17.

Alles in mij riep dat ik liever wilde uitgaan, naar festivals wilde gaan en genoot van het jong volwassen leven zonder God. Heel diep van binnen voelde ik wel wat frictie dat dat niet het pad was wat goed was, maar dit duwde ik hard weg. Ik vond alles wereldse dingen veel leuker en had ook weinig lijntjes meer die mij naar de kerk zouden brengen.

Ik kreeg op mijn 22e een vaste relatie en later kregen wij 2 mooie zoons. Mijn man is niet gelovig, dus geloof stond ook in het begin niet centraal binnen de opvoeding. Totdat ik weer met een vriendin mee naar de kerk ging. Dat was in Mozaiek. Toen voelde het gek genoeg wel als thuis komen, maar ik werd verder nog niet aangesproken van binnen. Toch ben ik later steeds weer mee gegaan met mijn ouders, die inmiddels ook naar Mozaiek verhuisd waren. Vroeger kon ik me niet voorstellen dat iemand voor de lol naar de kerk kon gaan, maar nu kwam ik zelf op het punt dat ik wel voor mijn plezier ging. Ik genoot van het zingen en dit bracht mij steeds dichter naar God. Ik begon te voelen wat andere hadden ervaren. Dit was zo’n fijn gevoel, dat ik heel graag deel wilde worden van Mozaiek. Het voelde als een hele stap, want wat zou mijn omgeving hiervan vinden? Eerst ben je absoluut niet gelovig en later ga je naar de kerk. Ik vond het heel spannend, maar alles in mij zei dat ik gewoon moest gaan. Weliswaar alleen, want mijn man gelooft niet. Ik ben nog steeds blij dat ik de stap maakte.

Ik kreeg een klein tijdje voor mijn deel worden een nieuwe baan. Daar ontmoeten ik Nani ( een collega), wie nu een hele goede vriendin is. Ik geloof erin dat God haar op mijn pad bracht. Zij stond hetzelfde in het leven. Ze had ook twee kinderen en ook een man wie niet gelovig is. Samen motiveerde we elkaar om naar de kerk te gaan, deel te nemen aan dingen en startten zelfs ons eigen Bijbelstudie clubje, samen met mijn zus en nicht. We groeide in een hele korte tijd zo dicht naar elkaar toe. Het voelt letterlijk als een warm bad, als iemand je op alle fronten begrijpt, motiveert en hetzelfde denkt. Ik ben God heel dankbaar dat wij elkaar mochten ontmoeten en dat wij elkaar dichter naar God duwen. Mijn kinderen liet ik al eerder opdragen, nu voelt het als het juiste moment om mezelf ook te laten dopen. Hoe tof is het, dat we deze grote stap samen zetten om ons te laten dopen. We hebben zoveel stappen van beginnend christen naar nu gemaakt. Ik ben zo dankbaar dat ik eindelijk ook kan zeggen dat ik niet meer terug kan naar een leven zonder Jezus. Alles in mij schreeuwt dat Hij bestaat en dat hij voor mijn zonden aan het kruis ging, omdat Hij zoveel van mij houdt. Hierbij zeg ik dus ook volmondig JA tegen een leven met Jezus en ben ik blij dat ik dit nu door kan geven aan mijn kinderen.