Rob Van der Putten
Ik heb een bewogen leven achter de rug.
Altijd zoekende, vaak onbegrepen en nooit echt ergens thuis.
Ik heb geworsteld met drank en drugs, vluchten van wat echt aan de hand was.
En vaak had ik geluk dat het niet helemaal misging.
Dat kan toch niet alleen maar toeval zijn.
Er moest iets of iemand een hand in hebben.
Altijd had ik het gevoel dat ik het alleen moest doen.
Maar de eerste keer dat ik de kerk binnenstapte voelde ik meteen rust. Alsof er tijdens de dienst tegen mij werd gesproken.
Vanaf dat moment begon ik te ervaren dat er meer is dan ik dacht, dat er iemand is die mij leidt en ziet.
Mijn doop is voor mij het symbool van dat nieuwe begin: Het vertrouwen dat God mijn leven in Zijn handen heeft. Dat ik niet meer alleen hoef te zoeken, niet meer alleen hoef te dragen.
Ik wil niet langer mijn hulp zoeken in mensen, oOf iets van hen verwachten. Maar mijn kracht, mijn hoop en mijn toekomst zoeken bij God alleen.
