Doopgetuigenissen

Hallo, ik ben Demi, 17 jaar oud, en dit is mijn getuigenis.

Ik ben als kind christelijk opgevoed, maar mijn ouders hebben het er zelf nooit echt helemaal bij gevoeld. Ook ben ik vroeger niet gedoopt; ze zeiden altijd dat ik zelf die keuze mocht maken. Ik heb op een christelijke basisschool gezeten, we bidden voor het eten en we hebben het er wel eens over gehad.

Ik kom uit een gezin van vier: papa, mama en mijn broer. We zijn een warm gezin en hebben al veel meegemaakt samen, waar we altijd sterker uit zijn gekomen.

In groep 8 had ik een meester, en die heeft mij toen de tijd veel verteld over het geloof. Ik zat op dat moment met mezelf in de knoop en wist af en toe echt niet waar ik het zoeken moest. Hij vroeg mij dan altijd: “Demi, wanneer is het punt dan voor jou dat jij kunt gaan geloven?”

Ik wist daar eerst geen antwoord op, tot ik er goed over na ging denken. Ik vertelde hem dat het nu niet de tijd was, dat ik er wel nieuwsgierig naar was, maar het niet nodig had. Ik wilde eerst naar de middelbare school gaan en vertelde hem dat ik er daarna misschien meer voor open zou staan.

Misschien was ik ook gewoon bang voor wat anderen ervan zouden vinden. Ook vertelde ik hem dat ik het niet alleen wilde doen, dat ik het misschien eerder zou voelen als ik een vriend of later een partner zou hebben, en het daar samen mee zou doen.

Hij heeft toen gezegd: “Demi, ik ga elke dag voor jou bidden dat jij ooit het geloof mag vinden.” Ik dacht: het zal wel, en ben mijn leven gaan vervolgen.

Zoals ik zei: ik ging naar de middelbare school, leerde nieuwe mensen kennen en was totaal niet met het geloof bezig. Ik heb het ook echt zwaar gehad, maar dacht dat ik het altijd wel zelf kon oplossen of door er even met mijn ouders over te praten.

Later heb ik mijn diploma gehaald en ben ik een mbo-opleiding gaan volgen in de richting die ik altijd al wilde doen.

En ineens ontmoette ik iemand: een jongen, en niet zomaar eentje. Hij was anders dan anderen. Ik dacht bij mezelf: die moet ik hebben, ook al kende ik hem nog niet goed.

We zijn met elkaar gaan afspreken, leuke dingen gaan doen. En toen viel het woordje ‘geloof’. Iets wat veel voor hem betekende. En ik? Ik wist het maar niet. Vond het allemaal maar zweverig. Ik kon er wel over praten, maar voelde het niet.

Hij vroeg me toen om mee te gaan naar zijn kerk. Nou, ik vond het verschrikkelijk. Het was echt niks voor mij, dacht ik.

Hij snapte het, en we wilden elkaar gewoon in onze waarde laten door allebei in iets anders of in niks te geloven. Het stond onze liefde niet in de weg.

Na het er nog veel over gehad te hebben, wist ik het nog steeds niet. Ik vertelde hem wel dat als ik me soms somber voelde of verdrietig was, dat ik wel eens ging bidden — en toch altijd de rust en kracht kreeg om door te gaan.

We hadden samen gesport en hadden een vervelend gesprek toen hij me thuis ging brengen op de fiets. Het ging over het geloof, hoe we dat later zouden oppakken en toe zouden passen op bijvoorbeeld opvoeding. We werden het maar niet eens, en het voelde naar.

Ik zei tegen hem dat ik God niet nodig had, want het ging wel goed met me.

Even later kwamen we bij mij thuis aan. Normaal, als we een discussie hadden, ging hij vaak naar huis en belden we er nog wel over. Maar deze keer was anders: hij bleef. We bleven praten.

Tot het moment dat ik brak. Het ging helemaal niet goed met me en ik was het constant aan het verbergen. Hij pakte me beet en zei niets. Tot ik rustig werd.

Ineens vraagt hij aan mij: “Demi, voel jij nu geen rust?”Op dat moment daalde er een vlaag van rust op ons neer en voelde ik me warm worden vanbinnen. Het was fijn, maar ook eng, want wat was dit nou?Dit was God. Ik voelde het aan alles en wist het meteen. Daarna ben ik naar binnen gegaan, heb ik het er met mijn ouders over gehad en het raakte me heel erg. Het was magisch.

Later in de week gebeurden er alleen maar meer van dit soort dingen. Ik wist diep vanbinnen echt al wel dat er iets was, maar toch kon ik het niet zeggen, uitspreken of voelen dat ik geloof. Ik besloot contact op te nemen met mijn meester van groep 8. Ik appte hem met de vraag of hij een keer met mij wilde praten over het geloof. Hij was zo enthousiast en zo blij en appte mij dat hij het heel graag wilde.Zo gezegd, zo gedaan. We hebben afgesproken, een stuk gewandeld en ik heb alles uitgelegd.

Hij luisterde vol passie en vroeg: “Maar Demi, je weet wat er is en je hebt het echt gevoeld — wat houdt jou tegen om te zeggen: ik geloof?”Ik wist het maar niet. Of het te snel ging, of dat ik bang was voor de mening van anderen… het was een grote vraag.

Later zaten we op de bank en hij zei: “Weet je, het is gewoon iets wat je moet voelen en niet iets wat je moet forceren.”Hij vertelde mij dat hij het liefst had dat ik de deur uit stapte en kon zeggen: Ik geloof. Het was een fijn gesprek en ik had er heel erg veel aan.

Mijn moeder haalde mij op en we zaten op de terugweg naar huis in de auto. En daar was het moment: ik kon het zeggen, zoals hij hoopte. Ik was de deur uit en ik kon het zeggen.

We hadden afgesproken dat ik die zondag mee zou gaan naar Mozaiek0318. Ik zou samen met hem en mijn vriend gaan. Het was zo mooi. Het raakte me en het voelde zo vertrouwd.

Ik ben het aan vriendinnen gaan vertellen, terwijl ik best een beetje bang was voor hun reactie. Wat als ze me anders gaan zien of het niet snappen?Nou, dit was helemaal niet het geval. Iedereen was positief. Ik hoorde zelfs dat andere vriendinnen of mensen die dichtbij me stonden soms ook twijfels hadden of er ook mee bezig waren. Zo viel alles op zijn plek.

Ik ben nog vaker naar Mozaiek geweest en elke keer voelde het weer als thuis.

Ik kwam bij een doopdienst en voelde aan alles dat dat is wat ik wil.

Ik was op dat moment alleen met een vriendin, dus wilde wachten.

Ik heb mijn meester geappt of hij wist wanneer de volgende doopdienst was. Hij was wederom zo enthousiast en ging het gelijk uitzoeken.

Toen ik wist dat het 12 oktober was, had ik het alleen even in mijn agenda gezet.

Een paar weekjes later ben ik gaan informeren en op de site gaan kijken.

Ik zag dat ik een getuigenis moest schrijven en wist echt niet wat ik erop moest zetten — tot nu.

Ik kan echt zeggen dat dit is wat ik wil.

God laat mij elke keer weer zien dat het goed is.

Hij geeft mij de kracht en de rust.

Alles rondom het geloof ga ik me zeker nog meer in verdiepen, maar alles stap voor stap, op mijn tijd.

Dit is mijn getuigenis. ❤️✝️