joëlle Hofman
Ik heb het christelijk geloof altijd meegekregen van mijn ouders maar ben dit in mijn puberteit helemaal verloren. Ik ben heel lang erg depressief geweest en had het gevoel dat God me had achtergelaten. ik kreeg in de kerk altijd mee dat ik achteraf wel zou zien dat God er wel voor mij was en nog steeds is, dit maakte mij toen alleen maar boos. Door die boosheid had ik mij helemaal afgesloten van God en wilde ik niets meer van het geloof weten. Toen ik 19 was ontmoette ik mijn lieve vriend Guido, hij nam mij een paar keer mee naar de Mozaiek in Veenendaal. Ik begon mij weer meer open te stellen naar het geloof en wilde nu zelf ook weer vaker naar de kerk. Toen ik met mijn vader in Rotterdam naar Mozaiek ging heb ik een ontmoeting met God gehad. Er werd gevraagd om met de hele gemeente in kleine groepjes te bidden en ik voelde mij geroepen om dit te doen. Ik vertelde mensen die ik niet kende mijn verhaal en ze wilden graag voor mij bidden. Vanaf dat moment voelde ik een rust over mij heen komen en merkte ik voor het eerst in een hele lange tijd dat God er wel is voor mij. Nu is mijn geloof sterker dan ooit en blijf ik in het geloof groeien samen met mijn lieve vriend. Ik wil mij laten dopen om de tijd waarin ik niks meer van God wilde weten achter mij te laten en met een schone lei te beginnen.
