Doopgetuigenissen

Hallo,

Mijn naam is Rob. Ik ben bijna 60 jaar oud, getrouwd met Patricia woon ik samen met haar twee dochters in Veenendaal. Ik ben verder een trotse vader van mijn zoon Bart, inmiddels 31 jaar oud.

Al een heel leven achter de rug.  Waar begin je in de tijd de getuigenis?

Eerst maar eens starten met de conclusie:

Ik heb me de afgelopen paar jaar verdiept in het Christelijk geloof, de Bijbel, wie of wat God is en hoe Jezus de weg, de waarheid en het leven is en laat zien wie God werkelijk is. En het is die Jezus die ik vanaf nu wil gaan volgen, dat leven, die waarheid en die weg. En dus stap ik het doop bad in.

Als ik terugkijk op mijn leven dan besef ik inmiddels dat God mij steeds heeft gedragen … ook het grootste deel van mijn leven waarin ik niets had of deed met geloof.

Want, als kind weliswaar volgens de katholieke traditie onder de grote rivieren naar een katholieke school gegaan en van daaruit ook naar de katholieke kerk, maar dat veranderde al snel.

In een omgeving die niets of steeds minder kerkelijk was speelde het ook geen rol meer in mijn leven al vanaf mijn pubertijd.

Inmiddels woon ik sinds 2,5 jaar in Veenendaal waar ik zo’n 6 jaar geleden mijn huidige vrouw Patricia leerde kennen, waarmee ik al ruim twee jaar ben getrouwd.

Zij nam mij mee naar Mozaiek en dat sprak me meteen aan. Dit leek in niets op de katholieke kerkdiensten uit mijn herinneringen.

Zo ongeveer een jaar voor mijn huwelijk met Patricia is mijn geloofsreis begonnen. Deel geworden van Mozaïek, introductiecursus gevolgd, mijn eerste bijbel in gewone taal aangeschaft.

Voor het huwelijk de pre-marriage course gedaan. Het jaar daarna deelgenomen aan Alpha (najaar 2024) en in het najaar van 2025 nogmaals, nu in de rol van gespreksleider.

Ben gegrepen door de verhalen in de bijbel waardoor mijn Godsbeeld zich is gaan ontwikkelen. Preken luisteren in en buiten Mozaïek, verdieping door het lezen van diverse boeken, Christelijke films etc. hebben mij hierbij geholpen. Alpha heeft gezorgd voor de extra bewustwording, de versnelling van mijn reis.

De puzzelstukjes vallen inmiddels steeds duidelijker in elkaar.

Terugkijkend dus op mijn leven zie ik hoe God er was op moeilijke momenten om licht te laten zien in een donkere tunnel, en mij in beweging te zetten naar nieuw perspectief. En mij niet alleen maar ook (niet gelovige) mensen om mij heen. En dat nieuwe perspectief, dat nieuwe leven kwam er steeds. Bijvoorbeeld na mijn echtscheiding waar de donkere tunnel bestond uit: hoe nu verder, en ik stemmen hoorde als zou ik niet goed genoeg zijn voor een langere relatie. Ook destijds als een mooi wonder kwam er een lieve vrouw op mijn pad met wie ik een volstrekt ander leven kreeg dan dat ik daarvoor gewend was. Dat leven heeft 18 jaar geduurd, maar bestond uit flinke uitdagingen toen na drie jaar borstkanker werd geconstateerd bij mijn toen 31 jaar oude vriendin. En bij haar, overtuigd atheïst, zag ik na elke teleurstelling steeds weer licht in de duisternis ontstaan die haar tot letterlijk grote hoogten, nieuwe toppen in haar leven brachten, zoals het beklimmen van Mount Everest (base camp). Of haar week “retraite” in Den Haag toen ze te horen had gekregen dat het niet meer te genezen was, waar ze “Gift of Happiness” tegen kwam wat haar uiteindelijk op een geestelijk bevrijdend spoor bracht. Ze genoot van het leven en had vrede met haar lot.

 Ruim zes jaar geleden is Ingeborg overleden aan haar ziekte. Ik moest verder leven zonder haar. Een duister perspectief voor mij op 53-jarige leeftijd. Maar ik mocht van haar verder had ze me op het hart gedrukt. En ik besloot een week naar Fuerteventura te gaan, alleen. Terugkijkend heeft God mij ook hier gedragen naar nieuwe inzichten en perspectief voor mijn leven.

Ik mocht verder in dit leven, mijn herinneringen koesterend, genieten in het heden en open staan voor een nieuwe toekomst.
Snel hierna ontmoette ik Patricia, een lieve vrouw waar ik mijn verhaal kwijt kon en toen dat zo goed liep hebben we elkaar ontmoet en bleek het veel meer te zijn. Bij haar had ik het gevoel dat ik alleen kende van mijn overleden moeder. Natuurlijk ben ik haar gevolgd en lag mijn nieuwe leven en toekomst in Veenendaal.

 Ik heb, komend van buiten de Christelijke “bubbel”, een geloofsreis achter de rug inmiddels, die begon in mijn hoofd, proberen te begrijpen waar het over ging… een zoektocht. Wat in mijn hoofd is begonnen is nu in mijn hart geland. Wat ik niet begrijp mag ik geloven.

Mijn ervaringen uit het verleden geven mij het vertrouwen dat ook in de toekomst wij gedragen zullen blijven worden.

En wat in de bijbel is begonnen en mijn Godsbeeld heeft gevormd zie ik in menselijke vorm terug in Jezus. De weg, de waarheid en het leven hebben zo richting gekregen. Wat heeft een mens nodig om mens te zijn of weer te worden? De zegen die ik voel over mijn leven wil en mag ik doorgeven/ door vertellen aan anderen. Zelfs toen dit kwartje nog niet volledig bij mij was gevallen heeft God mij al in mijn nieuwe Alpha rol als gespreksleider geduwd.

 In het doopbad wil ik bekrachtigen wat ik inmiddels al voel en ervaar