Doopgetuigenissen

Mijn naam is Laura Roest, 22 jaar en ik kom uit Veenendaal.

Als ik terugkijk op mijn leven, is God eigenlijk altijd aanwezig geweest. Ik ben als baby gedoopt en ben opgegroeid met het geloof. Ik ging naar een christelijke basisschool en middelbare school, heb een paar jaar catechisatie gevolgd en werkte in een christelijke kinderopvang. Het geloof was er altijd.

Maar eerlijk gezegd stond God vooral op de achtergrond.

Ik geloofde in Hem, maar vooral omdat ik zo was opgevoed. Ik wist dat God bestond, ik kende de verhalen en ik wist wie Jezus was, maar het geloof was nooit echt iets van mijzelf geworden. Ik had God nooit bewust een plek in mijn dagelijks leven gegeven.

Tot er langzaam iets begon te veranderen.

Ik ben een paar keer bij Mozaiek0318 geweest. In het begin vond ik het best heftig. Het was anders dan wat ik gewend was en ik moest daar eerlijk gezegd wel een beetje aan wennen. Toch bleef het ergens in mijn hoofd en in mijn hart hangen.

En toen liet mijn zusje zich in mei dopen. Ik denk dat ik haar keuze van dichtbij zag en mezelf daardoor voor het eerst echt de vraag stelde: Wat wil ík eigenlijk met God? Ik merkte dat ik niet langer alleen wilde geloven omdat ik daarmee was opgegroeid. Ik wilde God zélf leren kennen. Niet alleen weten dat Hij bestaat, maar ontdekken wie Hij voor mij is. Ik wilde Hem weer toelaten in mijn leven en niet meer alleen op de achtergrond laten staan.

Daarom ben ik ook Alpha gaan volgen. Ik merk dat ik nog steeds zoekende ben en door Alpha te volgen wil ik mij wortelen in het geloof. Ik heb nog vragen en ik begrijp lang niet alles, maar misschien hoeft dat ook niet. Voor mij betekent geloven op dit moment juist dat ik op zoek durf te gaan. Dat ik vragen mag hebben en tegelijkertijd mag vertrouwen dat God met mij meegaat.

Een periode waarin ik dat heel sterk heb ervaren, was toen ik in maart mijn relatie beëindigde. Dat was een moeilijke periode voor mij. Er waren momenten waarop ik verdrietig was en niet goed wist hoe ik verder moest. Juist toen merkte ik dat God mij rust en geborgenheid gaf.

Ik kan niet precies uitleggen hoe dat voelde. Het was niet zo dat ineens alles goed was. Maar op momenten dat ik het moeilijk had, zette ik Worshipmuziek aan. Ik luisterde naar liederen over God en merkte dat het mij raakte. Soms moest ik huilen, soms werd ik juist rustig. Het gaf mij het gevoel dat ik niet alleen was. En misschien was dat wel één van de eerste momenten waarop mijn geloof niet alleen iets was wat ik wist, maar iets wat ik daadwerkelijk voelde. God nam mijn verdriet niet meteen weg, maar ik voelde dat ik het niet alleen hoefde te dragen. Dat er iemand was bij wie ik terechtkon. Dat gaf mij rust.

En daarom betekent mijn doop voor mij zoveel.

Voor mij staat de doop voor een nieuw begin. Ik zie het als het begraven van mijn oude leven en mijn oude identiteit. Alles wat achter mij ligt, mag ik aan God geven. Het water symboliseert voor mij dat ik word schoongewassen.

En wanneer ik weer boven kom, mag ik opstaan met een nieuwe identiteit. Niet omdat mijn leven vanaf dat moment perfect zal zijn. Niet omdat ik ineens alle antwoorden heb. Maar omdat ik mag weten: ik ben een kind van God.

Dat is misschien wel waar ik het meest naar verlang. Dat ik mezelf steeds meer mag zien zoals God mij ziet. Dat ik mag leren vertrouwen op Hem en mijn leven steeds meer aan Hem mag toevertrouwen.

Ik weet dat ik nog aan het begin sta. Ik weet dat ik nog veel moet leren en dat ik waarschijnlijk nog vaak zal twijfelen of vragen zal hebben. Maar ik wil niet meer alleen geloven omdat het mij is meegegeven.

Ik kies ervoor om God toe te laten in mijn leven. Ik kies ervoor om Hem beter te leren kennen. Ik kies ervoor om mijn verleden achter mij te laten en met Hem verder te gaan.

Ik weet niet precies waar mijn weg met God mij zal brengen. Maar ik weet wel dat ik die weg niet meer alleen wil gaan!