Doopgetuigenissen

Ik ben Joran Hardeman, 24 jaar oud en ben geboren en getogen in Veenendaal. Ik ben opgegroeid in een hele warme familie, waarin iedereen gezond is en we erg gezegend zijn met elkaar. Als kind ben ik al gedoopt in de Bethelkerk maar ik deel graag mijn getuigenis waarom ik nu zelf de keuze maak om het bad in te stappen en me nog een keer te laten dopen.

Ik heb van jongs af aan het geloof meegekregen vanuit huis en was er zelf ook als kleine jongen al veel mee bezig. Toen ik ‘oud genoeg’ was om zelf te bidden voor het slapen gaan en ik mijn ouders daar niet meer bij nodig had, bad ik altijd hetzelfde gebed; het kinderliedje ‘Hoger dan de blauwe luchten’ met daar achteraan “… en maak me alstublieft profvoetballer”. En nadat ik vele keren gescout werd maar niet door de testdagen heen wist te komen kreeg ik op 13-jarige leeftijd dan eindelijk te horen dat ik naar FC Utrecht mocht. En zo rolde ik dus al op jonge leeftijd de topsportwereld in, waar ik veel extreme ups en downs heb meegemaakt.

Na een paar jaar bij FC Utrecht gevoetbald te hebben kreeg ik te horen dat ik moest vertrekken en zo belandde ik bij De Graafschap, die mij graag wilde oppikken. Tijdens mijn voetbalreis wisten de meeste mensen om mij heen wel dat ik gelovig was, maar ik deelde er eigenlijk nooit iets over, want dat was ‘natuurlijk niet cool’. Totdat ik na een Paasdienst in de avond alleen in mijn kamer zat en nog is na zat te denken over wat ik die dienst allemaal gehoord had. Dat was het moment dat ik voor het eerst echt besefte dat er iemand zoveel van mij hield dat Hij voor mij zoveel pijn heeft geleden en zelfs is gestorven.

Naar aanleiding daarvan begon ik zelf is onderzoek te doen met de gedachten: “Waar geloof ik nou eigenlijk in?” en “Is het niet gewoon allemaal één groot sprookje waar ik in geloof?” Maar al snel ontdekte ik dat wat ik als kind hoorde echt de waarheid is en de bijbel niet een sprookjesboek is maar een geschiedenisboek. Vanaf dat moment werd ik steeds meer open over mijn geloof, maar toch ging ik nog niet volledig achter Jezus aan.

Dat veranderde in de afgelopen jaren wel. In 2023 maakte ik mijn debuut als profvoetballer en werd mijn gebed die ik altijd als klein jochie al bad ook daadwerkelijk verhoord. Toen ging het heel snel in mijn carrière en al gauw kreeg ik heel veel aandacht. Zodra de transferperiode begon kon ik niet wachten om te zien waar ik zou belanden nadat ik al veel interesse kreeg van hele mooie en grote clubs. In die zomer vertrok ik bijna naar een ander land, en toen ik de bedragen hoorde die ik zou gaan verdienen was ik al opzoek naar huizen en auto’s die ik ervan had kunnen halen.

Maar door alle aandacht betrapte ik mezelf erop dat ik mijn carrière boven God had staan. Dus toen stond ik even stil en bad ik: “God, laat me daarheen gaan waar ik het meest ga leren.” Om één of andere vage reden kreeg ik 2 dagen later te horen dat de transfer toch niet ging lukken en zo bleef ik die zomer bij De Graafschap. Ondanks dat de transfer in de zomer niet doorging bleef die club met me bezig en wilde ze het in de winterse transferperiode weer proberen.

Maar op 9 december 2024 veranderde God alles in mijn leven. Ik liep in de uitwedstrijd tegen Jong Ajax een ernstige blessure op waarin eigenlijk alles wat kapot kan in je knie ook kapot ging. Bij de eerste operatie kreeg ik dan ook te horen dat ik er serieus rekening mee moest houden dat ik nooit meer zou kunnen voetballen. “Daar gaat mijn leven…” dacht ik. Het enige wat ik kon doen was bidden, dus ik bad: “Heer, laat me weer kunnen voetballen, de dokters van de wereld zeggen dat het niet kan maar U kunt alles. Als U mij nu nog hersteld, is echt alles van U; mijn carrière, mijn hele leven.”

Na 460 hele zware dagen van revalideren, 3 operaties en bij elkaar opgeteld 4 maanden op krukken deed Hij het toch! Ik kwam terug van mijn blessure en maakte mijn rentree als profvoetballer. Sindsdien heb ik mijn leven echt aan Jezus gegeven en vertel ik iedereen erover. Zo ging ik ook evangeliseren op de club en wilde er meerdere teamgenoten graag mee naar de kerk omdat ze echt geïnteresseerd waren.

Ook kreeg ik zelf een prachtige christelijke vriendengroep waar ik lang voor had gebeden. En nadat ik weer terug was gekomen van mijn blessure begon de doop ook aan me te knagen. Steeds vaker kwam het in me op om mezelf weer te laten dopen, maar omdat ik al gedoopt ben als kind en nooit ver weg van God ben geweest vond ik eigenlijk dat mijn kinderdoop gewoon ‘telde’. Totdat ik in de vakantie met een van mijn vrienden hierover sprak en hij het me ook echt aanraadde om toch weer te doen. Toen dacht ik: “Hij heeft gelijk, ik moet het ook eigenlijk wel doen, maar misschien wil God dat ik ermee wacht tot ik wel die grote transfer heb gemaakt en daardoor bekender ben en misschien een groter bereik heb om mensen ook aan te sporen om zich te laten dopen.” Maar toen sprak God me duidelijk tegen.

Één van mijn vrienden had zich laten dopen door zijn ouders en dat raakte me heel erg, hoe ik hem daar zag staan op zo’n belangrijk moment in zijn leven samen met zijn ouders. De dag erna zat ik rustig aan de eettafel met mijn ouders en zei mijn moeder opeens: “Joran, ik heb over jou gedroomd vannacht.” Ze zei: “Telkens als ik aan jou dacht in die droom hoorde ik ‘Marcus, Marcus!’” En dat vond ik al heel bijzonder want ik was in die tijd uit Marcus aan het lezen in mijn bijbel, dus ik zei: “Oh, dat is toevallig ik ben nu bezig in Marcus 14.” Maar mijn moeder vertelde dat zij ‘s morgens de bijbel erbij had gepakt en gewoon was begonnen bij Marcus 1. Waarbij ze zei dat Marcus 1 vers 4 haar raakte, waarin staat dat Johannes de doper de mensen vertelde dat ze hun leven moesten veranderen en zich moesten laten dopen. Dus zonder dat ik tegen mijn ouders ooit iets over de doop had gezegd, vertelde God mij doormiddel van mijn moeders droom dat ik me moest laten dopen.

Zo heeft God duidelijk gemaakt dat ik voor Hem moet leven. Waar ik eerst mijn identiteit haalde uit ‘profvoetballer Joran Hardeman’ zijn, ben ik nu Joran Hardeman, geliefde zoon van God. En Zijn liefde voor mij wil ik dus bestempelen met mijn doop!