Bert van Burken
Ik ben christelijk opgevoed en heb als kind de kinderdoop gehad. We gingen iedere zondag mee naar de kerk. Er werd thuis na het eten ook vaak uit de bijbel gelezen.
Naarmate ik ouder werd liet ik het geloof steeds meer los, raakte steeds verder weg van God. Ik ging met vrienden het uitgaansleven in en dacht God niet nodig te hebben, alleen als het moeilijk werd ging ik wel eens op mijn knieën om te bidden, maar was het snel weer kwijt.
Tot november 2023 mijn vader vertelde dat ze een kleine tumor hadden gevonden, mijn altijd gezonde en zeer gelovige vader. Wat heb ik vaak gebeden of God hem beter kon maken.
Zo kwam ik toch weer in aanraking met het geloof.
Mijn vader overleed in februari 2024, op zijn rouwkaart had hij zelf laten zetten 1 Korintiërs 13:13 en nu blijven geloof, hoop en liefde deze 3, maar de belangrijkste is liefde.
Dat kwam bij mij binnen, zoveel liefde had mijn vader voor God, maar nog maakte ik die stap naar Hem toe niet.
Toen in januari 2026 , mijn jongste zoon een afkickkliniek in moest om van zijn drugsverslaving af te komen, zocht ik God weer in gebed op.
En toen gebeurde het, mijn zoon kwam uit de kliniek met verhalen over hoe hij God heeft leren kennen en dat hij met een goede vriend mee naar de kerk ging.
Hij zei tegen mij; ga mee, pa en dat heb ik ook gedaan.
Het was wennen bij Mozaiek, ik was de gewone kerk gewend, maar wat ben ik blij dat ik deze stap genomen heb, met mijn zoon mee ben gegaan en God weer mag volgen en dat ik nu deze bewuste stap zet om mij te laten dopen en daarna mijn geloof in God wil uitspreken.
