Sem de Boer
Mijn levensverhaal is niet altijd gemakkelijk geweest. Als kind groeide ik op in een pleeggezin en heb ik in mijn leven veel meegemaakt, waaronder kindermishandeling, misbruik, ontvoering en drogering. De gevolgen daarvan draag ik nog steeds met me mee. Ook heb ik door mijn trauma een eetstoornis ontwikkeld.
Ondanks alles wat er is gebeurd, heb ik lange tijd het gevoel gehad dat ik er niet helemaal alleen voor stond. Er was altijd een besef dat God er misschien wel was, ook op momenten waarop ik het zelf moeilijk had en niet goed wist hoe ik verder moest.
Toch is mijn geloof niet altijd vanzelfsprekend geweest. Door twee heel slechte ervaringen met Alpha cursussen is er afstand ontstaan tussen God en mij. Ik raakte het vertrouwen kwijt en wist niet goed hoe ik mijn weg terug naar het geloof moest vinden.
Na een lange periode van zoeken ben ik op een gegeven moment het spoor bijster geraakt. Ik wist niet meer goed hoe ik dichter bij God kon komen. Toen ik daarbij nog getuige was van een aanslag, was de maat vol en had totaal nergens meer vertrouwen in.
Totdat ik tijdens een nachtdienst iemand ontmoette die mij voorzichtig opnieuw kennis liet maken met de kerk en het geloof. Dat was geen plotselinge ommekeer. Door mijn eerdere ervaringen was ik sceptisch en vertrouwde ik mensen niet zomaar. Ik hield liever afstand, omdat dat veiliger voelde.
Daarom ben ik heel voorzichtig opnieuw gaan ontdekken wat het geloof voor mij kon betekenen. In het begin deed ik dat volledig anoniem. Ik keek liever vanaf de achtergrond toe dan dat ik mezelf echt liet zien.
Maar stap voor stap begon er iets te veranderen.
Bij Mozaiek merk ik steeds vaker hoe ik Gods liefde ervaar, juist via de mensen. Door hun aanwezigheid en de manier waarop ik daar het geloof opnieuw mag ontdekken, ontstaat er langzaam weer ruimte voor vertrouwen. Ik hoef niet te doen alsof mijn verleden niet bestaat en ik hoef ook niet te doen alsof alles goed gaat.
De keuze om mij te laten dopen is niet vanzelfsprekend geweest maar toen ik met een hartslag van 28 BPM in het ziekenhuis lag heb ik echt het gevoel gekregen dat god bij me was. Toen heb ik voor mezelf besloten dat, als ik het zou overleven, ik God in mijn hart wilde sluiten.
Dat betekent niet dat mijn trauma, eetstoornis en andere problemen verdwenen zijn of dat ik geen moeilijke momenten meer heb. Ik ben nog steeds onderweg en heb nog steeds dingen waarmee ik worstel. Maar ik ontdek dat mijn verleden niet het hele verhaal hoeft te bepalen.
Voor mij betekent de doop een nieuw begin. Niet omdat ik alles achter me kan laten of omdat ik ineens alle antwoorden heb, maar omdat ik bewust een volgende stap wil zetten in mijn geloof.
Ik wil God opnieuw een plek geven in mijn leven en mijn weg met Jezus vervolgen. Ik wil niet langer alleen vanuit de afstand en het wantrouwen naar het geloof kijken, maar ook ruimte geven aan de liefde die ik steeds vaker ervaar.
Ik weet dat ik nog een weg te gaan heb. Mijn vertrouwen groeit stap voor stap. Maar ik hoef niet eerst helemaal hersteld te zijn om deze keuze te maken.
Vandaag kies ik ervoor om mij te laten dopen. Voor mij is dat een nieuw begin: een bewuste stap in mijn geloof en een teken dat ik mijn weg met God verder wil gaan.
Mijn verhaal kent veel pijn, maar ook een weg terug naar het geloof. En vandaag wil ik die weg bewust voortzetten. Van mijn doop buddy heb ik een bijbeltekst ontvangen waar ik mij echt aan vast kan houden namelijk Mattheus 6:34.
