Roos Jonker
Van jongs af aan kom ik uit een gezin van vier (mijn zus, moeder, vader en ik). Vanaf jonge leeftijd heb ik het alleen moeten doen. Mijn vader is ziek en emotioneel niet beschikbaar en mijn moeder heeft altijd hard gewerkt. Ik heb mezelf altijd goed kunnen vermaken en heb een lieve zus die me hielp als mijn ouders dit niet konden.
Van jongs af aan wist ik al dat er meer is tussen hemel en aarde. Alleen was dat toen nog een fantasiewereld. Ik ben vanaf jonge leeftijd kwetsbaar en gevoelig geweest.
Tot groep 3 heb ik leren spelen. Vanaf groep 3 werd al snel duidelijk dat ik dyslexie heb. Ik kreeg iedere dag huiswerk en kon steeds minder buitenspelen. Ik kreeg in die periode meer boze uitbarstingen en wist niet hoe ik dit kon uiten of ermee om kon gaan. Bij ons thuis stond er midden in de ruimte een doofpot en daar gingen dan ook al dit soort emoties in. Ik wist niet hoe ik ze kon uiten en leerde ze in mezelf op te slaan.
Mijn tantes en vader zaten met elkaar in een koor. Voor ons in de familie was muziek altijd een belangrijke verbinder. We gingen eens in de zoveel tijd met elkaar naar een kerk in Ermelo. Hier zongen we en maakten we muziek. Ik voelde me echt verbonden. Zo wilde ik op jonge leeftijd ook eens bidden in een kerk. Ik wist niet waarom, maar het trok me. Mijn vader zei die dag: ‘Ga je nou opeens bidden?’ Ik durfde hierdoor niet te bidden, terwijl ik dat toen heel graag wilde. Schaamte nam de overhand.
Een sprong in de tijd. Rond mijn 16e ben ik van licht naar donker veranderd. Ik brak uit en had veel ruzie thuis. Vanaf mijn 16e begon ik dan ook te zwerven. Eén à twee dagen per week was ik bij mijn ouders. De rest van de week was ik bij vrienden en vriendinnen. Tussendoor heb ik een periode op mezelf gewoond. Dit ging beter. Al was er ook een stukje in mij dat altijd al ongezond is geweest. Dat was mijn verslaving. Vanaf mijn 16e ben ik begonnen met mezelf te verdoven. Dit heb ik zwervend (waarvan twee jaar op mezelf wonend) volgehouden. Ik was niet dakloos, wel thuisloos. Ik kon in mezelf mijn thuis niet meer vinden en was niet meer verbonden met de mensen om me heen. Ik was altijd aan het vluchten. Was het fysiek van de ene naar de andere plek, dan was het wel in drugs.
Dit heeft zo’n tien jaar geduurd, tot ik de keuze heb gemaakt dat het niet langer zo kon. Ik was op, fysiek en mentaal. Afgelopen december heb ik besloten naar een kliniek te gaan. Op 18 februari ben ik opgenomen. Vanaf halverwege de kliniek kwam de optie om de livestream van Mozaiek te volgen. Ik weet nog dat ik er ging zitten en bijna de hele dienst met tranen in mijn ogen heb gekeken. Ik wist het: hier ligt mijn verlossing. Ik kreeg een warm gevoel bij de dienst. Ik weet dat er liefde zit in God die ik mezelf niet kan geven. Het gevoel dat ik nog steeds moeilijk vind om te omschrijven, maar waarvan ik weet dat het er is, is dat God er is en voor me zorgt.
De weken die daarna volgden, ben ik ook naar de livestream gegaan. Ik voelde dan een verbinding en rust waar ik al een hele poos naar verlangde.
Toen ik uit de kliniek ben gekomen, ben ik naar een safehouse gegaan. Hier heb ik mijn geloof en mezelf meer en meer mogen onderzoeken. Voor mij zit geloof in het vertrouwen dat ik aan God mag geven. De verbinding die ik met Hem voel en het vertrouwen dat het me steeds meer en meer geeft. Ik ben er nog niet, maar ik heb al zo veel mogen groeien. Hoewel ik mezelf die liefde nog niet iedere dag kan geven, weet ik dat God naast me staat en dit aanvult. De lessen die ik krijg, zijn de lessen waar ik klaar voor ben en die God me uit liefde geeft.
Al een poos heb ik zitten denken om me te laten dopen. Ik ben een Alpha-cursus beginnen te volgen. Op een van die avonden kwam het allemaal bij elkaar voor me en heb ik besloten me te laten dopen. Ik wil mijn leven delen met God en mezelf een nieuwe start geven. Iedere dag opnieuw. Na die avond heb ik in de auto meegezongen met ‘No Doubt About It’ van We The Kingdom. Dat nummer raakt voor mij zo aan waar ik aan begonnen ben en waar ik nu midden in zit, samen met God en lieve mensen. Nooit meer alleen.
