Doopgetuigenissen

Het christelijke geloof is voor mij normaal. Ik ben geboren in een christelijke gezin, opgedragen in een evangelische kerk en het geloof is altijd in mijn leven aanwezig geweest, zij het met pieken en dalen qua beleving voor mij persoonlijk.

Inmiddels gaan we als gezin al een tijdje naar Mozaiek, waar ik niet altijd even actief de dienst aan het beleven was. Ik zong mee, luisterde en leerde ook zeker wel dingen, maar het bleef vooral een zondagse activiteit, waarna ik weer over ging naar de orde van de week. Door een ‘toevallige samenloop van omstandigheden’ werd mijn leven de afgelopen 3 jaar echt geleid van boven, waardoor ik ineens keuzes maakte die ik niet had verwacht van mezelf, meer dingen begon op te pakken binnen de kerk als vrijwilliger en ook inmiddels een nieuwe baan hieraan over gehouden heb. Ook heb ik door deze stappen uiteindelijk mijn vriendin leren kennen, waarmee ik nu alweer bijna een jaar een relatie heb.

Toch knaagde er nog van alles van het geloof aan me, zodanig dat ik op de valreep besloot om vorig jaar me in te schijven voor het Groeijaar van Royal Mission. Hierin kwam ik in een groep mensen terecht die allemaal toch al een stuk verder waren in het leven, maar we vonden een prachtige aansluiting met elkaar. Hierin kwamen allerlei vraagstukken langs over discipelschap en persoonlijke groei. Hierdoor kon ik ook terugkijken op de afgelopen jaren en zag ik die rode draad die door mijn leven liep, want in het moment heb je weinig door wat er op de grote schaal aan het gebeuren is. Tijdens het Groeijaar kwam het dopen vaker langs, al dan niet opgegooid door mijn groepsgenoten, waar we diepe gesprekken hadden en soms ver over de tijd gingen die we vooraf hadden afgesproken. Door al deze gesprekken kon ik zeggen dat ik echt terugkeek op een geslaagd Groeijaar, maar het dopen, dat was er toch niet van gekomen. Mijn houding was een stuk actiever in het geloof en was ook zeker buiten de zondag volop zichtbaar. Maar de vraag: “Wanneer laat je je nou dopen?” kon ik nog steeds niet beantwoorden.

Sinds kerst 2025 draait de doop in mijn hoofd op de achtergrond mee, maar steeds had ik wel een reden waarom het nu écht niet uitkwam. Uiteindelijk bleef de vraag gewoon hangen in de lucht, zonder dat ik daar concreets iets mee begon.

Nu heb ik het deel hierboven allemaal geschreven op 1 juni 2026, maar werd het toch weer uitstellen. De keuze had ik op papier al gemaakt, maar tot uitvoering brengen: ho maar. Totdat ik de oproep tot dopen na de zomer weer voorbij hoorde komen. Ik ging naar de doopinformatieavond, maar was toch weer aan het uitstellen. Toch weer twijfelen.

Daarom heb ik actief gekozen om me niet meer te laten tegen houden, niet meer door smoesjes, niet meer door redenen, niet meer door gedachte dat ik eerst nog vaker moet bidden, of een betere christen zijn. Ik wil in Jezus’ voetsporen treden door mijn leven over te geven aan Hem, als teken van het begin van mijn actieve leven met God, Jezus en Zijn Heilige Geest in mij.

Ik ga ervoor, en niets kan mij weerhouden om 8 november in het water onder te gaan en mijn nieuwe leven met Hem te beginnen!