Kirsten Ten Caat
In mijn laatste depressie voelde ik dat iets mij riep, eerst zacht wat steeds luider werd. Ik hoorde via mijn tante dat Mozaiek een heel leuke kerk was, ik dacht agh waarom niet en heb op een zondag de stoute schoenen aangetrokken en mn buurman meegenomen naar Mozaiek, eenmaal binnen en de eerste liederen werden gespeeld brak ik in 1000 stukjes, ik wist meteen: God roept mij! Ik durfde hier niet meteen aan toe te geven en stopte dit weg, totdat ik een meid (inmiddels vriendin) uit de gym sprak en samen gingen we naar Mozaiek. En eenmaal binnen gebeurde het opnieuw, ik heb voor me laten bidden aan het einde van de dienst en opnieuw begon ik heel hard te huilen.
Ik wist en voelde dat God mij riep, God die ik zo hard heb weg geduwd vroeger. Riep mij, ik mocht Zijn hand weer pakken.
En nu weet ik het zeker, ik wil ditmaal zelf JA zeggen, ja God ik wil bij U horen en met U leven!
