Doopgetuigenissen

Zelf heb ik een best pittig verleden gehad, met een uithuisplaatsing als gevolg. Toch ben ik altijd met het geloof opgegroeid. Ik ben warm ontvangen in mijn pleeggezin, waar ik inmiddels al zo’n 13 jaar onderdeel van mag zijn. Daar ben ik echt ontzettend dankbaar voor.

Eindelijk had ik een thuis waar ik mezelf kon zijn. Lieve broers en zussen om me heen, en een moederfiguur in mijn leven: Gretha.

Gretha heeft ongelooflijk veel voor mij betekend. Ze was een krachtige, gelovige vrouw en altijd een voorbeeld voor mij.

Helaas is zij zo’n ongeveer vijf jaar geleden overleden aan alvleesklierkanker. Ze heeft daar ontzettend hard tegen gevochten, zelfs toen iedereen zei dat er niets meer mogelijk was.

Die periode was voor mij heel zwaar. Ik had eindelijk een moederfiguur gevonden, en toen moest ik haar weer loslaten. Het raakte me diep. In die tijd heb ik God ook echt gehaat. Ik vroeg: waarom, God? Waarom Gretha? Waarom iemand die zo sterk in haar geloof stond? Waarom juist de persoon bij wie ik eindelijk liefde en warmte had gevonden?

Je kan je misschien voorstellen waarom dat ik in die tijd geen actieve relatie met God meer had. Terwijl we nog steeds elke zondag naar de kerk gingen, het deed het me niets meer, ik voelde het niet binnenkomen. Het ging soms ene oor in en andere weer uit, of dat ik zelfs met m’n gedachtes ergens anders was.  De liederen niet, de preek niet. Van binnen voelde ik vooral boosheid. Boosheid naar God.

Ik voelde me alleen, ondanks de liefdevolle mensen om me heen. Ik voelde me leeg.Totdat, drie jaar geleden, mijn huidige vriend in mijn leven kwam: Luuk.

Gewoon een nuchtere jongen, maar met een ontzettend krachtig en levend geloof. Iemand die wél een echte relatie met God had.

Tijdens het daten en in het eerste jaar van onze relatie spraken we regelmatig over het geloof. We baden samen voor het eten en lazen uit de Bijbel, maar ergens voelde het voor mij nog als een gewoonte.Als iets wat ik deed, zonder dat het echt binnenkwam.

Tegelijkertijd merkte ik dat ik steeds minder aansluiting voelde bij de hervormde gemeente. Het raakte me niet meer.

Totdat ik een keer met Luuk meeging naar Mozaiek in Rotterdam. Daar gebeurde iets. De muziek, het welkom, de preek, het sprak me aan. Het klopte. Ik werd ineens weer nieuwsgierig. Een soort vuurtje was vlam vatte.

Twee jaar geleden verhuisde ik naar Ede voor mijn studie. Ik voelde me daar vaak eenzaam. Maar juist in die tijd ben ik steeds meer van Mozaiek gaan houden. Samen ontdekten Luuk en ik de kerk hier in Veenendaal, en uiteindelijk ben ik zelfs deel geworden.

Dat moment, dat gevoel kwam na de laatste zondag van het jaar. Ik zag de betrokkenheid van de gemeente en dacht ineens: wat als ik nu overlijd? Welke plek is dan mijn thuis? Welke gemeente neemt afscheid van mij?Toen wist ik het. Ik wilde dat Mozaiek mijn thuis werd.

Ik heb ervoor gekozen om daar onderdeel van te worden. En nu wil ik ook de keuze maken om me te laten dopen. Voor mij voelt dat als een soort “sorry” naar God voor de tijd dat ik Hem niet opzocht. Maar ook als een dankjewel. Dat Hij mij niet heeft losgelaten. Dat Hij mij, juist door Luuk, weer naar Hem toe heeft getrokken.

Luuk heeft daarin een enorme rol gespeeld. Ik ben God daar elke dag dankbaar voor.

Alles lijkt samen te komen. De tekst bij het overlijden van Gretha was:

“Geloof, hoop en liefde, maar de grootste daarvan is de liefde.”

Die liefde heb ik opnieuw mogen vinden. In God.

En ook in Luuk.

Daarom wil ik leven met Jezus.

Ik wil me laten dopen en een nieuw leven beginnen samen met Hem, en samen met Luuk.