Levy Bos
Toen ik 12 was deed ik er alles voor om erbij te horen. Het was geen goeie groep maar ik hoorde erbij en dat gaf voldoening. Dit ging door naar soft drugs, later hard drugs en heb mijzelf hier in verloren. Ik herkende mijzelf niet meer. Belangrijke dingen/mensen liet ik vallen en had veel haat in me. Na ik werd geschorst van school belandde ik in een cyclus van heftigere middelen gebruik en ongezonde relaties. Hierbij kwam een periode van snel geld op fouten manieren verdienen tot een gemeentewerker yes we can(kliniek) aanraadden.
Een paar maanden later zat ik in de kliniek en begon ik in te zien dat ik een probleem had en besloot ik hier hard aan te werken. Na dit proces had ik me aangemeld voor een safehouse(natraject van de kliniek) en dit was niet zeker. In afwachting hiervan voelde ik me machteloos en angstig. Ik ben toen voor de eerste keer gaan bidden. Ik bad niet terug te hoeven naar mijn oude omgeving. De dag erna kreeg ik te horen dat ik naar het safehouse mocht. Dit was mijn eerste ervaring met God. Nu 1 jaar en een paar maanden drugsvrij. Inmiddels heb ik mogen leren het erkennen/verwerken van emoties en hier hiermee om te gaan.
Een paar maanden terug was ik bij de doopdienst van mijn broer en hier werden mijn ogen opnieuw geopend naar het geloof. Sindsdien ben ik erg gegroeid in het geloof tot het punt dat mag zeggen dat ik het waard ben en God van mij houd. Door hoe ik nu mag wandelen met Jezus aan mijn schouder en heb ik besloten mij te laten dopen omdat ik nooit meer zonder Hem wil.
