Daphne Drewes - Dikken
Je hoeft de wind niet te zien, om zijn vele effecten te aanschouwen.
Mensen die mij kennen zullen termen als 'gedreven', 'perfectionistisch' ‘zelf kritisch’ en 'weloverwogen' heel herkenbaar in de oren vinden klinken. Met mijn medisch-wetenschappelijke achtergrond, ben ik daarnaast opgeleid met ‘begrijpen’ en ‘verklaren’. Hoe kom je dan met een niet-christelijke achtergrond tot gelóóf in een God, die keer op keer benadrukt dat je vergeving en genade niet kunt verdienen en dat Hij onvoorwaardelijk van je houdt? Ik heb het ook lang niet voor me kunnen zien.
Als kind leerde ik het christelijk geloof via school kennen. Mijn nieuwsgierigheid en een verlangen werden gewekt, zonder dat ik dit goed kon plaatsen. Toen ik in 2019 mijn, overtuigd christelijke, man ontmoette, realiseerde ik me dat ik hem alleen meer beter kon leren kennen door zijn geloof ook beter te leren kennen. Al lezend, vragend, onderzoekend, kon ik verstandelijk dingen steeds meer plaatsen. Het geloven op zich vond ik echter niet aan mij besteed en een ‘ervaring met God’ zoals sommige mensen beschreven, leken al helemaal zweverig en een ver van mijn bed show..
Totdat ik begin 2023 vijf weker zwanger was van ons zoontje. Mijn hoofd hield zich bezig met de kans op een miskraam in de eerste periode en allerlei complicaties die er in een zwangerschap kunnen optreden. Met de zorgen in mijn hoofd en liefde die ik nu al voor dit prille leventje in mijn buik voelde, voelde ik me onzeker en machteloos. Ik was me er pijnlijk van bewust dat ik dit niet in de hand had, dat ‘mijn best doen’ weinig zoden aan de dijk zou zetten en ik alleen maar kon afwachten. Een preek tijdens de eerste editie van ‘The Garden’ over Psalm 1, leek voor mij geschreven. De vinger op de zere plek dat we altijd zo hard aan het werk zijn om onszelf te redden. Terwijl God zo van ons verlangt dat wij loslaten en het aan Hem overlaten. Hoewel dit mijn verstand en sceptische insteek totaal te boven ging, vóelde ik voor het eerst dat ik dit ook kon loslaten. Dat God zijn armen al lang wijd open had, wachtend op het moment dat ik (eindelijk) zo ver was.
Vanaf dat moment ging ik mij (aanvankelijk nog schoorvoetend) christen noemen en leerde ik God op een andere manier kennen. Vanuit mijn verstand, daalde Hij steeds meer af naar mijn hart. Ik mocht ontdekken dat Hij ook onvoorwaardelijk van mij houdt en dat Jezus ook voor mij gestorven is. Mijn neigingen om zelf de touwtjes in handen te houden en door te gaan tot ik zelf vastloop of niet meer kan, blijven bestaan. Maar Hij heeft mij geleerd om de puinhopen die ik maak en de situaties die ik niet meer overzie, aan zijn voeten te brengen. Waar ik steun mag vinden bij Hem en ik in Zijn handen de puzzelstukjes op wonderlijke wijze op hun plek zie vallen.
Ook de weg naar mijn doop is een proces geweest waarin God zich aan mijn tempo heeft aangepast. Hier en daar een knipoog, een duwtje in de rug, maar altijd als de gentle man die hij is. Ik laat mij dopen omdat Hij mij persoonlijk kent en onvoorwaardelijk van mij houdt. Hij gaf Zijn zoon zodat ik Zijn genade niet kan verdienen, maar mag ontvangen. Aan mij de uitnodiging en de taak om mijzelf aan Hem te geven, wat ik in vertrouwen en met een dankbaar hart doe.
