Justin Jameson Landman
Ik sta hier vandaag niet omdat ik alles op orde heb, maar juist omdat ik dat niet heb. Ik kom niet als iemand die volmaakt is, maar als iemand die moe is van zelf proberen, van vallen en weer opstaan, en van steeds weer de grip verliezen.
Er zijn momenten geweest dat ik mezelf kwijt was. Momenten van strijd in mijn hoofd, van schuld, van schaamte, en van keuzes waar ik niet trots op ben. Momenten waarop ik dacht dat ik het alleen moest kunnen, maar steeds weer merkte dat ik dat niet kon.
En juist daar, in die leegte en worsteling, ben ik iets gaan beseffen: ik hoef het niet alleen te doen.
Ik geloof dat Jezus mij ziet zoals ik ben, niet zoals ik zou moeten zijn. Niet door wat ik heb gedaan of nagelaten, maar door genade. En dat raakt mij, omdat ik vaak zo hard ben geweest voor mezelf, terwijl ik diep vanbinnen altijd heb verlangd naar rust, vergeving en een nieuw begin.
Vandaag kies ik ervoor om dat oude leven niet meer als eindpunt te zien. Ik leg mijn schuld, schaamte en pijn neer. Niet omdat alles ineens weg is, maar omdat ik geloof dat Jezus mij draagt waar ik zelf niet meer kan staan.
Dit is mijn stap in geloof. Mijn keuze om opnieuw te beginnen met Jezus. Niet omdat ik sterk ben, maar omdat Hij mij vasthoudt in mijn zwakheid.
En ik wil deze weg gaan, één stap tegelijk, in de zekerheid dat ik niet meer alleen hoef te vechten, maar mag leven in genade en vernieuwing.
