Doopgetuigenissen

Mijn verhaal begint niet in een kerk, en ook niet in een gelovige familie. Ik ben niet religieus opgevoed, maar ik had altijd al een fascinatie voor religie en geschiedenis. Daarom ben ik het ook aan de universiteit gaan studeren. Zo kwamen er allerlei Bijbels en religieuze boeken in mijn kast terecht, vooral als studieobject, niet als geloofsbron.

Ondertussen worstelde ik al jaren met dwanggedachten, angst en paniekaanvallen. Ik heb meerdere keren therapie gevolgd. Soms hielp het even, maar nooit blijvend. Na tien sessies werd ik meestal “genezen verklaard”, maar mijn hoofd dacht daar vaak anders over. Ik heb ook verschillende medicijnen geprobeerd, van “pammetjes” tot antidepressiva, maar niets gaf me echte rust.

En toch gebeurde er steeds iets opvallends. Op de momenten dat ik het diepst zat en geen uitweg meer zag, viel mijn blik telkens weer op die Bijbels in mijn kast. Ik heb dat lang genegeerd. Misschien dacht ik dat het toeval was, of gewoon mijn studieachtergrond. Maar achteraf denk ik dat God al die tijd zachtjes aan me trok, mede door de vele getuigenissen die ik hoorde van mensen die rust vonden in Jezus. Hun verhalen bleven ergens in mij hangen en begonnen langzaam iets in mij los te maken.

Afgelopen zomer besloot ik, half uit wanhoop en half uit nieuwsgierigheid, om de Bijbel weer open te slaan. Maar dit keer met een andere houding. Niet als historicus, maar als iemand die echt wilde weten of er iets te vinden was wat ik nog niet had gezien.

En toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Terwijl ik las, werd ik rustiger dan ik ooit van medicijnen ben geworden. Het was alsof er een stilte in mij kwam die ik niet kende. Alsof ik voor het eerst in lange tijd niet alleen hoefde te vechten.

Twee teksten sprongen er voor mij uit. In Filippenzen 4:6-7 las ik dat ik mijn zorgen bij God mag brengen en dat Zijn vrede mijn hart en gedachten kan bewaken. Dat voelde alsof het rechtstreeks tegen mij werd gezegd. En in Psalm 34:4-7 las ik dat wie naar Hem opkijkt, stralend wordt en niet beschaamd uitkomt, woorden die me hoop gaven op momenten dat ik vooral duisternis zag. Deze en vele andere teksten hebben mijn ogen geopend en brachten een rust die ik nergens anders vond.

Dat bracht me bij de volgende stap: een kerk zoeken. Mijn plan was om meerdere kerken te bezoeken, gewoon om te ontdekken waar ik me thuis zou voelen. Mozaiek was de eerste kerk die ik binnenstapte, en ik ben sindsdien elke zondag teruggekomen. In het begin vond ik het eerlijk gezegd nogal vreemd: al die mensen met hun handen in de lucht, sommigen zelfs op hun knieën. Voor mij voelde dat eerst heel ongemakkelijk. Maar na verloop van tijd begon ik het te begrijpen en zelfs te waarderen.

Een belangrijk moment voor mij was de laatste doopdienst. Ik hoorde mensen spreken die ook met angst worstelden. Mensen die, net als ik, de Bijbel eerst vooral wetenschappelijk of academisch lazen, maar toch de waarheid begonnen te zien. En mensen die zich net zo ongemakkelijk voelden bij uitgesproken worship als ik in het begin. Het was alsof God door al die verhalen heen tegen mij zei: “Zie je wel? Je bent niet de enige. Je hoort hier.” Weer waren het getuigenissen die mijn twijfel wegnamen.

En dan was er de dienst van 15 februari. Er werd gesproken over verslaving. Voor mij raakte dat diep, want mijn verslaving was niet aan drank of drugs, maar aan negatieve en soms zelfs kwaadaardige dwanggedachten, en aan de antidepressiva waar ik net mee aan het afbouwen was. Ik was bang voor de fysieke bijwerkingen, maar nog veel banger dat de dwanggedachten en angsten zouden terugkomen. Die dienst voelde als een reminder van Boven: je kunt dit aan, maar niet alleen.

En eerlijk is eerlijk: een therapeut is er maar één uur per week, en dan ook nog maar tien weken achter elkaar. God is er 24/7. Geen wachttijd, geen eigen risico, en Hij kan meer dan wie dan ook. Het enige wat je hoeft te doen is “Prepare the Way” naar je hart. Het lijden stopt niet, dat heb ik gemerkt bij het stoppen met antidepressiva, maar ik hoef het nooit meer alleen te dragen. Dat besef heeft mijn leven veranderd.

Tijdens de Bidden & Vasten-week werd dat nog duidelijker. Ik heb mijn gedachten meerdere keren op de Prayer Wall gezet, en ik was stiekem best trots toen ik in de nieuwsbrief werd geciteerd. Niet voor mijn eigen ego, maar in de hoop dat iemand die het nodig had het zou lezen en er hoop uit zou putten. Want getuigenissen hebben mij geholpen, en ik wil dat mijn verhaal dat ook voor iemand anders mag doen.

Vandaag laat ik me dopen omdat ik wil uitspreken dat ik niet meer alleen wil vechten. Dat ik mijn leven wil toevertrouwen aan Jezus, die mij rust gaf toen niets anders dat kon. De doop is voor mij een volgende stap om als mens te groeien, om meer te worden wie ik mag zijn. En ik hoop dat ik iets van die rust, die liefde en die kracht mag uitstralen naar de mensen om mij heen vooral naar iedereen die, net als ik, soms zoekt naar hulp die je niet in het aardse vindt.

Dit is mijn keuze, mijn nieuwe begin, en mijn antwoord op de zachte stem die al die tijd al naar mij riep.