Atthea de Fretes
Mijn naam is Atthea de Fretes. Ik ben 35 (ten tijde van de doop 36) jaar. Ik heb bijna mijn hele leven in Amsterdam gewoond. Sinds januari 2026 woon ik samen met mijn gezin in Ede. Sinds de verhuizing (kort daarna) ga ik naar Mozaiek0318 en ik voel me gezegend dat ik eindelijk de kerk heb gevonden waar ik al enige tijd naar op zoek was.
Al een tijd weet ik dat ik mij wil laten dopen (door onderdompeling), maar ik wachtte op het juiste moment en de juiste “omgeving”. Ik denk dat het eindelijk zo ver is.
Getuigenis
Mijn geloofsreis (om het zo maar even te noemen) begon eigenlijk al bij mijn geboorte. Vanuit de Molukse cultuur wordt het geloof in het gezin meegegeven. Vanuit mijn vaders kant was er echter veel weerstand. Thuis kregen we het dus niet echt mee, maar vanuit mijn moeders kant, via de familie, wel. Bepaalde gebruiken of tradities werden dan ook meegegeven, zoals bidden voor het eten en bidden voordat je het huis verlaat.
Toch bewandelde ik niet mijn eigen pad in het geloof. Het was iets wat vanuit huis werd meegegeven en hoorde er gewoon bij. Ik wist wel altijd dat ik in tijden van pijn met iemand kon praten. Er was altijd wel iets van een persoonlijke relatie met God, maar het had geen echte vorm.
In 2016 besloot ik catechisatie te doen bij een Moluks-Evangelische gemeente. Na mijn catechisatie heb ik belijdenis gedaan en ben ik ook gedoopt — besprenkeld eigenlijk. Dat is gebruikelijk binnen de Molukse kerk. En toch voelde het altijd alsof er iets miste.
Mijn “wereldse” pijn bleef ik met me meedragen. Ik zocht antwoorden in horoscopen en zocht validatie bij mensen. Ik was vaak verdrietig en droeg pijn uit mijn verleden met me mee. Ik was niet gelukkig. Ik zocht ontspanning in wereldse muziek en keek wereldse tv-series. Ik rookte, alleen om de pijn wat draaglijker te maken.
Destijds werkte ik bij een grote corporatie, wat achteraf gezien veel rust in mijn leven bracht — op meerdere vlakken. En hoewel het bedrijf mij stabiliteit (en dus rust) gaf, ben ik er van overtuigd dat God daar iemand heeft geplaatst om mij terug te brengen naar Hem.
Rond 2019/2020, toen corona ons dagelijks leven behoorlijk verstoorde, veranderde de wereld. Zo ook de samenstelling van mijn team op het werk. Ik was nog steeds vijf dagen per week op kantoor, ondanks alle maatregelen. Dit betekende dat ik veel tijd doorbracht met één collega. Er was ook aanzienlijk minder werk, waardoor we veel konden praten en het geloof vaak onderwerp van gesprek werd.
Ik stond altijd open voor haar verhalen. Ze vertelde hoe zij tot geloof was gekomen en hoe zij haar relatie met God centraal stelt in haar leven. Ze liet zien wat het betekent om rechtvaardig en eerlijk te leven, minder vanuit haar eigen “ik” en God altijd voorop te stellen. We bespraken onderwerpen en zij wist het dan altijd weer terug te brengen naar wat er in de bijbel staat.
Er was een moment in die tijd waarop zij in mijn gedrag (in meerdere interacties) zag dat ik op zoek was naar validatie. Dat raakte haar, waardoor zij zich even terugtrok. Dat moment was, denk ik, een keerpunt in onze relatie. Later heeft zij mij verteld wat zij zag. Ik heb dat aangenomen en daardoor groeiden wij naar elkaar toe. Het feit dat ik naar haar toe trok, betekende automatisch dat ik ook naar het geloof toe trok. Ik nam haar verhalen namelijk aan als lessen. En zo groeide mijn geloof. Alles wat ik dacht, wist en zag veranderde. Ik keerde mijn hart en ogen naar boven. Ik vond meer rust in mijn bestaan, mijn verdriet verzachtte en ik stopte met roken. In die rust (die nog elke dag groeit) leerde ik mijn man kennen en kregen wij later twee prachtige kinderen.
Uiteindelijk verhuisden mijn gezin en ik van Amsterdam naar Ede. Ik ben ervan overtuigd dat ook hier iemand door God is ingezet om mij op het juiste pad te brengen. Nog voor de verhuizing ging ik af en toe nog naar de Molukse kerk in Amsterdam, maar ik voelde daar niet wat ik zocht. Het sloot niet meer aan bij waar ik stond in mijn geloof. Ik voelde bijvoorbeeld dat ik mij opnieuw wilde laten dopen door onderdompeling, maar dat was daar helaas niet mogelijk. Eenmaal verhuisd naar Ede sprak ik vaker af met een vriendin. Al snel stelde zij voor om samen naar de kerk te gaan, naar Mozaiek. Zij voelde zich daar namelijk erg thuis.
Uiteindelijk zijn we samen gegaan en het was alles waar ik naar op zoek was. Sindsdien bewandelen wij samen een pad in het geloof, zowel samen als individueel. We zoeken meer verdieping in de Bijbel, gaan elke zondag naar de kerk en zijn op zoek naar Bijbelstudie. Zo groeien we allebei in ons geloof.
Dankzij God — via mijn vriendin/collega en mijn vriendin hier in Ede — mag ik Zijn liefde elke dag voelen. Ik blijf verlangen naar Zijn Woord. Ik zie Zijn liefde terug in mijn gezin en bid dat ik dit ook met hen mag delen en ervaren.
De doop is voor mij een bezegeling. Het is mijn “ja” aan Jezus, met de gemeente als getuige. Daar laat ik mijn pijn achter — pijn die ik, ondanks mijn groei, nog met me meedroeg. En ik bid dat Hij ook mij zal gebruiken om anderen tot Hem te brengen.
