Doopgetuigenissen

Ik ben Anne-Fleur van Kruistum, 22 jaar oud, en woon in Rhenen. Van jongs af aan ben ik opgegroeid met het geloof; naar de kerk gaan was bij ons thuis vanzelfsprekend. Jezus is altijd aanwezig geweest in mijn leven, maar niet altijd even bewust of op de voorgrond.

Eind februari ging mijn relatie van bijna vijf jaar uit. Ik kwam in een diep gat terecht. Van mijn zeventiende tot mijn tweeëntwintigste was ik altijd samen met hem geweest. Daardoor stelde ik mezelf veel vragen: wie ben ik eigenlijk zonder hem? Weet ik nog wel wie ik zelf ben?

Ik had ook veel vragen aan God. Mijn toekomst had ik al helemaal uitgestippeld, maar ineens viel alles weg. Heeft God eigenlijk wel een plan voor mij? Waarom gebeurt dit? Ik voelde veel onrust.

Twee dagen voordat mijn relatie uitging, vroeg mijn beste vriendin of ik mee wilde doen aan de Alpha-cursus. Een beetje sceptisch zei ik ja, omdat ik Alpha eerder al eens samen met mijn ex had gevolgd. Een week nadat mijn relatie was beëindigd, startte de cursus. Dat voelde voor mij als een teken van God.

Ik ging iedere week trouw naar Alpha en ook tijdens het Alpha-weekend was ik aanwezig. Daar sprak ik voor het eerst hardop uit hoe erg ik verlangde naar rust: rust over mijn situatie en rust in mijn hart. Ik verlangde ernaar om God dichter bij mij te laten komen, maar wist niet goed hoe ik dat moest aanpakken.

Tijdens het Alpha-weekend ging een van de preken over loslaten. We werden uitgenodigd om symbolisch een zwart steentje, dat stond voor onze lasten en zorgen, naar het kruis te brengen. Nog steeds een beetje sceptisch deed ik mee.

Op dat moment veranderde er iets. Ik brak. Ik kreeg het heel warm en ervoer de aanwezigheid van de Heilige Geest van heel dichtbij. Daarna kwam er rust. Een diepe rust die ik al zo lang had gemist. Ik voelde mij veilig, geliefd en gedragen. Precies waar ik zo naar verlangde.

Diezelfde dag sprak een vriendin een Bijbeltekst naar mij uit die rechtstreeks mijn hart raakte: "Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard." (Romeinen 8:18).

Die woorden gaven mij hoop. Ze herinnerden mij eraan dat God een plan heeft, ook wanneer ik dat zelf niet kan zien.

Ik wil mij laten dopen omdat ik ervoor kies om mijn leven verder met Jezus te wandelen. Ik wil op Hem vertrouwen, van Hem leren en Hem steeds beter leren kennen. Ik weet dat mijn toekomst in Zijn handen ligt en dat ik daarin niet alleen hoef te gaan. Door mij te laten dopen wil ik laten zien dat ik bij Hem hoor en dat ik Hem wil volgen, wat er ook op mijn pad komt.