Doopgetuigenissen

Mijn reis met God is zo bijzonder. Als kind kende ik Hem niet. Toen Kees en ik wilden gaan trouwen wilde Kees toch graag in de kerk trouwen vanuit zijn achtergrond. Dat was het begin van onze gezamenlijke reis waarin wij ook steeds meer van God leerden kennen.

Als ik nu terugkijk zie ik dat er steeds al een diep verlangen was om dichterbij God te leven. We hebben geprobeerd hard te werken om het goede te doen. Ons leven in dienst van Hem te stellen. Maar we stelden ons leven in dienst van de kerk. Nu zie ik dat we ons hebben laten leiden door wat andere mensen vonden en hoe we dachten dat het hoorde. Er was geen echte intieme relatie met God.

God greep radicaal in. Toen was het een zware tijd maar nu ben ik er zo dankbaar voor. Er gebeurden dingen die we niet begrepen, de kerk werd een onveilige plek voor ons. We namen afstand van de kerk, maar niet van God. Hij was er bij! Het bleek dat we ons Fundament niet gebouwd hadden op God maar op mensen.

Covid kwam en we gingen Mozaiek online volgen. Het leek wel of iedere dienst speciaal voor ons was.

Ik werd ziek, long-covid. Toen werd ik helemaal stilgezet. Ik kon niks meer. In die stilte was God zo aanwezig. Hij sprak tot mij: Je bent genoeg. Ik zie jou. Laat het los. Vertrouw Mij. En ik voelde mij zo onvoorwaardelijk diep geliefd.

We bezochten Mozaiek nooit, want dat liet mijn gezondheid niet toe. Toch kwam in 2024 het moment dat God het verlangen in ons legde om naar de introductie avonden te gaan. Eigenlijk kon ik het niet, teveel mensen, te lange avonden. Maar we gingen toch. En ik vind het nog steeds een wonder dat ik het volhield. Niet mijn kracht maar Zijn Kracht! Hij was zo aanwezig, ook door de mensen die ons echt zagen en ons raakten.

We hadden gezegd dat we ons nooit meer bij een kerk zouden aansluiten. Maar het voelde alsof God zei: Je mag hier gaan herstellen.

Daarna gaf God ons verlangen om het Groeijaar te gaan doen. Waar ik in het dagelijks leven nog steeds erg beperkt was, kreeg ik de energie van God. Zijn leiding was in het groeijaar ook zo duidelijk aanwezig. Onze relatie met Hem groeide zo! Ik kan het niet in woorden vatten.

Daar kwam voor het eerst het verlangen om me te laten dopen. Maar ik stopte het weg.

Tot een tijdje geleden Kees en ik zaten te praten en ik ineens zei: Maar dan moeten we ons laten dopen. En bleek dat bij Kees die gedachte er ook was.

De preken daarna bevestigden dit voor ons en toen er een doopstudieavond werd aangekondigd leek dit wel speciaal voor ons.

De uitleg was zo overduidelijk. Kees zei direct volmondig: Ik doe het. Ik durfde niet maar aan het eind spraken we wat mensen en ik brak. Ik mag het loslaten en in Zijn hand leggen. Ik verlang er naar Jezus te volgen. Ik mag me laten dopen!

Nu laat ik mij dopen. Ik geef mij volledig over aan Hem en laat alles los in Zijn hand. Ik wil Hem vol vertrouwen volgen en voluit leven in Zijn Koninkrijk. En ik kijk uit naar de weg die Hij met ons gaat.