Rosa Van Kooten
Ik ben Rosa, 18 jaar oud. Ik kom uit een gezin waarin ik altijd heel vrij ben gelaten als het gaat om geloof. We gingen vroeger wel naar de kerk en ik heb ook op een christelijke basisschool gezeten, waardoor ik veel over God en het geloof heb meegekregen. Toch was het geloof toen nog niet echt van mijzelf. Ik kende God wel, maar had nog geen persoonlijke relatie met Hem. Mijn ouders hebben mij altijd de ruimte gegeven om daarin mijn eigen keuze te maken en mijn eigen weg te vinden.
Toen ik naar de middelbare school ging, veranderde er veel. Dit viel ook samen met de coronatijd. Kerkdiensten werden minder vanzelfsprekend en ik kwam in een nieuwe fase van mijn leven terecht waarin ik veel moest ontdekken. Ik was op zoek naar wie ik was, naar liefde, naar bevestiging en naar iets dat mij echt vervulling kon geven. Het was een grote leegte die ik probeerde op te vullen Tegelijkertijd begon ik steeds meer na te denken over het geloof. Ik had een verlangen naar iets groters, maar ook veel vragen.
Ik ging weer naar de kerk, maar deze keer met een andere insteek, en dat deed iets met me. Ik pakte de Bijbel die mijn ouders hadden gekregen toen ze gingen trouwen en zag dat wat ik las ook echt klopte met hoe je leeft.
Op een gegeven moment begon ik te twijfelen: is er wel een God? En als er een God is, waarom zou ik dan in Hem geloven? Wat als ik mijn hele leven waag aan iets wat eigenlijk niet bestaat? Deze vragen hielden mij dagelijks bezig, maar mijn kijk op het geloof veranderde op t moment dat ik me besefte dat ik de verkeerde vragen stelde.
Er was iemand in de kerk die voor mijn twijfels heeft gebeden. Sinds die tijd merkte ik dat mijn twijfels steeds meer naar de achtergrond verdwenen en er ruimte kwam voor vertrouwen.
Dat was ook het moment waarop ik echt “ja” zei tegen God. En Hij zei: “Wauw, nu ga Ik je maken en vormen, en Ik ga alles in je afbreken wat niet van Christus is. Er komt soms veel geestelijke strijd bij kijken en veel verleidingen. Ook heb ik daarin soms verkeerde keuzes gemaakt, dingen waarvan ik later leerde en waardoor ik weer opnieuw besefte dat ik God nodig heb.
Toch heb ik in die periode iets heel bijzonders geleerd: Gods liefde hangt niet af van mijn prestaties. Een Bijbelgedeelte dat mij altijd raakt, is de gelijkenis van het verloren schaap. Jezus laat de negenennegentig achter om die ene te zoeken. Ook wanneer ik afdwaalde, verkeerde keuzes maakte of dacht dat ik tekortschiet, bleef God mij zoeken en terugbrengen naar Hem.
Lange tijd vond ik het moeilijk om mezelf te vergeven en legde ik veel druk op om alles goed te doen. Maar God heeft mij laten zien dat Zijn genade groter is dan mijn fouten.
Wat ik ook heb geleerd, is dat geloof geen sprint is, maar een marathon. Het gaat niet alleen om de momenten waarop je Gods aanwezigheid sterk voelt, maar juist in de seizoenen waarin het moeilijker is, juist dan wil ik vasthouden aan het geloof. Het is volhouden, vertrouwen en blijven kiezen voor God, ook wanneer je twijfelt of wanneer emoties ontbreken.
En daarom wil ik mij laten dopen, omdat ik in volle overgave voor Jezus wil leven en ja wil zeggen op de liefde die Hij voor mij begon.
