Doopgetuigenissen

Ik ben altijd al Christelijk opgevoed, ik had zelf nooit echt iets met het geloof. Ik had elke zondag ruzie met mijn moeder over dat ik naar de kerk moest en ik zei dat ik niet geloofde in die stomme God van haar. Ik snapte nooit hoe mensen konden geloven in iets wat ze niet konden zien. 

In 2023 stelde mijn ouders voor dat ik naar WAY camp ging, ik zei nee want ik hoefde niet naar een Christelijk kamp. Toen ik hoorde van mijn moeder dat mijn ouders elkaar hadden ontmoet op een kamp veranderde mijn mening gelijk, ik ging. Niet voor een of andere God, maar om mijn toekomstige man te zoeken, maar God had andere plannen voor mij.

Op kamp kwam ik met een lief meisje in de kamer, ze vroeg gelijk aan mij hoelang ik al geloofde, dus ik legde uit ik ben hier om een leuke jongen te vinden ik geloof niet in God. En je zal het niet geloven maar gelijk de eerste dienst was ik in tranen, ik wist niet wat het was dat wat ik voelde, maar die vriendin wel! “God heeft je gepakt” zei ze. En dat is precies wat er gebeurde zo’n mooi gevoel dat ik zelf niet kon plaatsen, vanaf dat moment wist ik waar mijn ouders het altijd over hadden gehad. 

Na kamp 2023 ben ik mij meer in het geloof gaan verdiepen en God echt gaan opzoeken, dit duurde echter niet lang. Rond november 2023 begon ik mij weer heel somber gaan voelen, ik liet God volledig los ik ging weer dingen doen om me beter te voelen. Ik begon weer aan zelfbeschadiging en raakte best wel in de knoop met mezelf. Sindsdien had mijn pad met God veel ups en downs. Halverwege 2024 zat ik in een situatie waarvan ik niet snapte waarom God mij daarin zou zetten, ik werd zo boos op God dat ik hem niet meer opzocht, ik dacht als die God van liefde echt bestaat waarom doet Hij me dit dan aan. Zijn al die mooie verhalen dan wel waar, waarom is het leven dan zo zwaar. En weer overnieuw ging ik verkeerde dingen doen en keerde ik mij volledig weg van God. Uiteindelijk wist ik niet meer wat ik moest doen, ik was het helemaal kwijt en elke dag was overleven, ik zag geen uitweg.

Dag in dag uit wist ik niet wie ik was en wat ik met mezelf aan moest. Maar dat gevoel had ik eerder gehad in 2023. Ik herinnerde dat God mij toen zo had geholpen, slechter kon ik me niet voelen dus ik gaf het nog maar een kans. En God was daar direct weer. Ik werd weer dankbaar voor kleine dingen beetje bij beetje leerde ik mezelf weer kennen, werd ik wie ik wilde zijn begon ik van mezelf te houden. Veel vrienden om mij heen en een liefdevol gezin. Een tijd lang ging het heel goed met mij, tot ik er halverwege 2025 achter kwam dat ik dingen die ik had mee gemaakt nooit heb verwerkt. Maar dit keer, in plaats van God weg te duwen tijdens de spannende tijd van hier mee leren om gaan en hulp te accepteren, hield ik mij juist heel erg vast aan Hem. Hij heeft mij er echt door heen geholpen. Niet dat het niet lastig was, maar ik wist dat God mij de kracht zou geven.

Ook gebeurde in deze tijd andere dingen waarbij mensen mij heel erg veel pijn hebben gedaan, ik snapte niet waarom God mij steeds weer mensen zou sturen die mij zo veel pijn doen. Ik begon weer boos te worden op God, waardoor ik Hem soms weer losliet, gelukkig duurde dit steeds niet lang. De enige weg was God en dat besefte ik ook, het is niet erg om boos tegen God te praten, zolang je maar wel tegen God blijft praten. Ik zal nooit begrijpen waarom God doet wat Hij doet, daarom is hij God, zijn denken gaat ver boven die van mij. Ik weet dat God mij altijd weer overeind zal helpen al laat ik Hem los. Ik laat mij dopen omdat ik volledig Gods plan wil volgen en Zijn wil wil doen. Ik vertrouw dat Hij mij precies heeft waar ik moet, al is het soms nog zo naar. God heeft mij ook prachtige vrienden gegeven met wie ik Hem kan volgen die mij zullen helpen hoe zwaar het soms ook is waar ik zo dankbaar voor ben. God zal mij altijd leiden en ik wil Hem volgen.