Mirte van de Glind
Mijn naam is Mirte, ik ben 15 jaar oud en laat mij dopen. Ik ben opgegroeid in een niet christelijk gezin. Eens in de zoveel tijd ging ik weleens met mijn vader naar de kerk. Maar eigenlijk dacht ik er nooit over na waarom ik daar zat. Het was gewoon iets wat we soms deden op de zondagochtend. Maar naarmate ik ouder werd viel het naar de kerk gaan een beetje weg.
Toen kreeg ik in de tweede klas te horen dat ik een chronische beenblessure heb. Leek het even alsof mijn wereld voor mijn ogen uiteen brak. Ik moest van de ene op de andere dag met alles stoppen. Ik mocht niet meer sporten, rennen, springen of überhaupt te spontaan mijn enkels draaien. Terwijl juist sport en beweging hetgeen was waar ik van hield en waar ik rust in vond. Ik voelde me een gevangene in mijn eigen lichaam zonder ook maar één uitgang. Er ontstond een soort leegte die ik maar niet kon vullen.
Later dat jaar ging ik voor het eerst met mijn vriendin naar de Mozaiek voor een kerstdienst. Vanaf het moment dat de dienst begon voelde het alsof er een stukje van die leegte gevuld werd. Ik voelde me thuis, gehoord en geliefd. Vanaf dat moment ging ik elke zondag naar de kerk en toen ik voor het eerst een doopdienst in Mozaiek meemaakte keek ik haar aan en zei: ‘Ik wil me laten dopen’.
Dit jaar was ik op opwekking en bracht voor het eerst echt tijd door met christenen en toen klikte er iets in mij. Ik kon daar met iedereen over het geloof praten en het voelde normaal om mijn hele hart voor God open te zetten. De week na opwekking zeiden ik en mijn vriendin: ‘Nu gaan we het doen!’. Ik weet niet of ik zonder haar hier ooit had gestaan maar ben er heel dankbaar voor en daarom geef ik samen met haar ons leven aan de Heer via de doop.
