Doopgetuigenissen

Mijn naam is Elisa en ik ben 20 jaar oud.

Ik ben niet christelijk opgevoed maar Toch heb ik altijd wel het gevoel gehad dat er iets ontbrak. Ik voelde mij vaak anders dan anderen en had regelmatig het gevoel dat ik nergens echt bij hoorde.

Mijn leven is lange tijd erg rommelig geweest. Door mijn ADHD ervaar ik veel drukte en chaos, zowel in mijn hoofd als daarbuiten. Daarnaast draag ik trauma's uit het verleden met mij mee, waardoor ik soms nog worstel met angst of pijnlijke herinneringen en emoties die overweldigend kunnen zijn.

Ook thuis was het niet altijd makkelijk. De relatie met mijn ouders was lange tijd moeizaam en er was veel onrust. Uiteindelijk heb ik zelfs een jaar niet thuis gewoond. Op dat moment voelde dat als een enorme klap en ik heb mij daar lang verdrietig, boos en afgewezen door gevoeld. Het heeft tijd gekost om daarmee om te leren gaan en eerlijk gezegd vind ik dat soms nog steeds moeilijk.

Toch zie ik nu ook dat die periode mij heeft gevormd. En hoewel niet alles zomaar vergeten is, ben ik dankbaar dat de relatie met mijn ouders langzaam weer herstelt. We bouwen stap voor stap aan vertrouwen en begrip voor elkaar.

Begin dit jaar veranderde er iets. Ik vroeg een vriend wat hem zo dicht bij God had gebracht. Hij vertelde over zijn geloof en gaf mij wat tips. Uiteindelijk heb ik de stap gezet om een keer langs te gaan bij de kerk. 

Vanaf het eerste moment voelde ik mij direct welkom. Voor iemand die zich vaak een buitenbeentje heeft gevoeld was dat erg bijzonder. Sinds ik naar de kerk ga, ervaar ik meer rust en krijg ik meer motivatie om mijn leven weer op te pakken. Ik merk dat ik minder de neiging heb om mij af te zonderen en mijn problemen te ontlopen.

Langzaam begon ik meer over God te leren en begon ik te ontdekken dat ik niet eerst hoef te veranderen voordat ik naar Hem toe mag komen. Dat Hij mij al kende voordat ik Hem kende.

Soms denk ik terug aan een kettinkje dat ik vroeger van mijn moeder heb gekregen. Daar stonden de symbolen van geloof, hoop en liefde op. Misschien was God al veel langer aanwezig in mijn leven dan ik zelf besefte.

Sinds ik naar de kerk ga, merk ik dat er iets verandert in mij. Mijn problemen zijn niet ineens verdwenen en ik heb natuurlijk ook nog steeds dingen waar ik mee worstel. Maar ik voel meer rust, Meer hoop en Meer vertrouwen dat ik mijn verleden niet alleen hoef te dragen.

Ik ben inmiddels negen maanden vrij van zelfbeschadiging. Daar ben ik super trots op. Voor mij betekent geloof niet dat alles ineens perfect wordt. Het betekent dat ik niet meer alleen hoef te vechten.

Ik geloof dat Jezus mij heeft opgeraapt toen ik gevallen was. Dat Hij naast mij liep op momenten dat ik Hem nog niet eens kende. 

Een bijzonder moment voor mij was toen ik de betekenis van mijn naam opzocht. Elisa betekent: "God is mijn redding." Toen ik dat las, kreeg ik rillingen over mijn hele lichaam. Het voelde alsof God zachtjes tegen mij zei: ik zie je. Ik ken je. Ik ben er al die tijd geweest. 

Lange tijd heb ik geleefd onder een donkere wolk van pijn, onzekerheid en angst. Vaak was ik vooral bezig met overleven in plaats van echt leven. Door mijn geloof begin ik langzaam te ontdekken dat ik meer ben dan mijn verleden, mijn fouten of de dingen waar ik mee worstel.

Ik begin steeds meer te ontdekken wie Elisa daadwerkelijk is. Niet wie anderen zeggen dat ik ben, niet wie mijn angst mij vertelt dat ik ben, maar wie God zegt dat ik ben.

Ik hoop dat mijn doop een nieuw begin mag zijn. Een keuze om niet langer vast te blijven zitten in het negatieve, maar om vooruit te kijken. Om te leven en te vertrouwen dat God mij stap voor stap zal leiden.

"Kom naar Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven." – Matteüs 11:28, Amen