Julia Göl
3 jaar geleden volgde ik een Alpha-cursus. Dit was mijn eerste officiële startpunt in mijn reis met Jezus. Ik heb altijd geloofd in God, maar door een gebrek aan een christelijke opvoeding, bijbelkennis en bekendheid met worshipmuziek had ik nooit enig idee hoe en waar je een christelijk leven begint. Inmiddels weet ik het wel: het begint bij een verlangen in je hart.
Tijdens de Alpha-cursus heb ik geleerd wat het christendom nu eigenlijk inhoudt. Ik leerde bidden en ik leerde christelijke mensen kennen. Alpha heeft mij dan ook heel dicht bij God gebracht; het was een zegen. Mensen vertelden mij tijdens de cursus hoeveel ik spiritueel was gegroeid. Ze zagen God zó door mij heen werken. Voor velen was ik in die tijd denk ik een soort ‘voorbeeld’ van hoe God mensen kan veranderen, omdat ik zoveel liefde en verlangen voelde voor en naar God. Alle vrije tijd die ik had, wilde ik besteden aan kennis opdoen, stille tijd, lezen en bidden.
Op het afsluitingsweekend van Alpha ontving ik een profetie die mij veel angst bezorgde. Volgens die profetie moest ik een stap zetten waar ik (nog) niet klaar voor was. Ik voelde zoveel druk dat ik dacht dat ik God zou teleurstellen als ik er geen gehoor aan gaf. Door die angst raakte ik steeds verder bij God vandaan. God wist toch dat ik dat niet kon? Dat ik nog niet zover was? Waarom moest ik dit doen? Waarom was ik zo bang? Ik dacht dat God teleurgesteld in mij was, omdat ik niet luisterde naar de profetische woorden.
Wat begon met heel veel verdriet en angst, veranderde langzaam in frustratie, woede en afstand. De tijd na Alpha was een donkere periode voor mij. Ik verloor mijn passie voor God en koos ervoor het leven zonder Hem te doen. Ik wilde alles doen om het geloof maar te vergeten. Ik werd kwaad wanneer mensen zeiden dat ze voor mij zouden bidden. Ik wilde niet dat er voor mij gebeden werd. Iedereen die ik op Instagram iets over God zag plaatsen, ontvolgde ik. Het waren triggers. Zo gingen er bijna twee jaar voorbij zonder mijn relatie met God. Toch miste ik God. Ik miste Jezus. Langzaam begon ik mijn relatie met Hem weer op te pakken. God had mij blijkbaar niet losgelaten en de gebeden van de mensen om mij heen werden gehoord. God riep mij terug. Nu heb ik zoveel meer rust en vrede in mijn geloof. Ik durf alles uit te spreken naar God en ik wil nooit meer zonder Hem. Mijn vertrouwen in God is alleen maar gegroeid. Door mijn moeilijke periode zonder God heen zijn de woorden dat God altijd overwint en sterker is dan angst levend voor mij geworden.
Wij kunnen loslaten, maar God laat niet los wie van Hem is. Ik ben Hem zo dankbaar dat Hij mij bleef opzoeken.God wachtte niet op mij met verwijten of oordelen, Hij heeft mij opnieuw met open armen ontvangen en elke dag voel ik iets van zijn goedheid en Zijn genade. Nu wil ik Hem laten zien: God, ik wil ook nooit meer zonder U. Hier is mijn ja woord. Voor altijd. 🤍
