Doopgetuigenissen

Hallo, mijn naam is Mattanja, ik ben 17 jaar en laat mij dopen.

Ik geloof al mijn hele leven, ook ben ik opgegroeid in een christelijk gezin. Dat ik altijd al geloofde betekent niet dat mijn leven perfect was en is.

Toen ik 3 was ging ik 2 jaar in Turkije wonen met mijn gezin. toen ik terugkwam in Nederland (hoofddorp) ging het niet goed, ik moest naar een nieuwe school en kwam in een klas terecht die niet bepaald leuk en veilig was. Ik ben van groep 3 tot groep 8 non-stop gepest, meestal over mijn gewicht of hoe ik eruitzag, het ging soms zo ver dat ze me ook fysiek aanvielen of dat ze dreigde me wat aan te doen.

Uiteindelijk ging ik naar de middelbare en was dat een superleuke groep waar ik mij veilig en blij voelde, maar na een jaar gingen we verhuizen naar Woudenberg. daar ben ik naar een school in Amersfoort gegaan, daar ging het jammer genoeg weer minder, omdat ik veel genegeerd werd. Toen zijn we toch het besluit gaan maken om weer te wisselen van school. Ik kwam in Veenendaal terecht en had eindelijk een paar vrienden, ook buiten school kreeg ik meer vrienden.

Ookal ging het wat beter met mijn leven, ging het met mijzelf veel slechter ik kreeg een eetstoornis en daardoor ook depressie. Ik wou er weer bij horen door steeds dunner te proberen te worden, want ik dacht dat ik alleen dan gelieft zou zijn. Uiteindelijk ging het echt niet goed en had ik 5 verschillende afspraken met hulpverleners in een week. Ik loog veel, kreeg vaak ruzies met mijn ouders en ik stal ook veel zoals laxeerpillen of eten, omdat ik niet wilde dat m’n ouders konden zien dat ik dat deed.

Ik was op dit moment nog steeds erg gelovig. Mijn enige hoop en persoon waar ik mee kon praten was God Hij heeft mij er ook echt doorheen geholpen. ik heb ook nooit getwijfeld, maar doordat ik zoveel zonden deed gaf het mij wel afstand.

Ik bad ook nooit of God mij beter wilde maken, want ik wilde niet beter worden. Tot op een dag bad ik naar God of hij ervoor zou kunnen zorgen dat ik gepakt werd met de pillen stelen, maar dat de medewerker mij niet zou veroordelen, ik bad naar Hem, omdat ik wist dat het mij alleen niet ging lukken. De volgende dag moest ik snel weer pillen halen, omdat ik een week weg ging, ik ben toen erop gepakt en naar achter gebracht. Ik vond het naar natuurlijk, maar ik kreeg wel een soort rust in mij, want eindelijk voelde het niet meer alsof ik gewoon weer effe pillen ging stelen, maar werd het een echte drempel. Ik was toen een week zonder pillen, terwijl ik nooit een dag zonder ging. Daarna heb ik het ook nooit meer gedaan en heeft God mij geholpen te stoppen.

Door al mijn zonde durfde ik mij niet te laten dopen, omdat ik dacht dat ik het niet waard was, maar ik heb geleerd dat je niet perfect hoeft te zijn om Zijn pad te volgen, en dat het leven met geloof nog steeds een grote uitdaging kan zijn en dat is oké.

Mijn vriendin zei een keer dat ze zich wilde dopen, dat voelde zo erg als een roeping ook voor mij, want als zij kan dopen waarom ik niet, zij heeft me echt geholpen om over die drempel te gaan!

Het gaat nu veel beter met mij, de eetstoornis is nog steeds een deel van mijn leven en ik zondig soms nog, maar ik weet wel dat ik deze reis met Jezus door wil gaan.