Doopgetuigenissen

Al lange tijd leef ik met het verlangen om me te laten dopen. Toch stelde ik het steeds uit door angst en twijfel.

Kleine, onbenullige dingen bleven door mijn hoofd spelen. Angst voor het onbekende, voor al die mensen in de kerk, de gedachte dat ik eerst een betere christen moest zijn. Maar ook vragen over mijn kinderdoop en de geloofsbelijdenis die ik later deed, hielden me bezig.  Hoe zat dat precies? En konden die dingen naast elkaar bestaan?

Ik ben mijn ouders dankbaar dat zij mij bij God hebben gebracht en mij hebben laten dopen. In die doop zie ik Gods liefde en initiatief: nog voordat ik Hem kende, was Hij al met mij bezig. Voor mij is mijn kinderdoop een teken op mijn leven dat ik van God ben. Een teken dat Zijn naam als het ware al over mijn leven was uitgesproken voordat ik zelf antwoord kon geven.

Onze kinderen zijn ook gedoopt. Bij hun doop werden woorden uit Jesaja 43:1 uitgesproken: "Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij."

Elke keer als ik die woorden hoor, word ik geraakt. Ze herinneren mij eraan dat God niet wachtte tot ik Hem koos, maar dat Hij mij eerst kende en mij als eerste riep. Dat besef geeft voor mij ook betekenis aan mijn kinderdoop. Later heb ik zelf bewust voor God gekozen en openbare geloofsbelijdenis gedaan. Daarmee gaf ik antwoord op de roep die God al eerder in mijn leven liet klinken. Toch bleef het verlangen om ook de stap van de geloofsdoop te zetten.

Een tijdje terug, op 2 september 2025, had ik een droom dat het einde van de wereld nabij was. Tijdens die droom kreeg ik heel sterk het gevoel dat God tegen mij sprak: "Wacht niet langer, laat je dopen."
Ik schreef het diezelfde dag nog op, omdat het me zo raakte. Vanaf dat moment wist ik eigenlijk wat ik moest doen. De twijfel was weg, maar de angst bleef en ik bleef het uitstellen. Ook omdat ik niet wist waar ik me wilde laten dopen.
Hier bij Mozaiek0318 vond ik het eigenlijk te massaal en te spannend. Op de Betteld, de christelijke camping waar we elke zomer naartoe gaan, voelde het ook niet juist. Maar waar dan wel?

De laatste tijd heb ik zoveel mooie preken gehoord die allemaal hetzelfde tegen me leken te zeggen:
"Laat je niet leiden door angst. Stap uit. Wees sterk en moedig."
Onlangs heb ik voor me laten bidden, omdat angst mijn leven beïnvloedt, terwijl het verlangen juist zo groot is om uit te stappen, van betekenis te zijn, te getuigen en te dienen.

De afgelopen jaren zijn zwaar geweest. Ze stonden vol zorgen om onze kinderen, terwijl ik tegelijkertijd alle ballen hoog probeerde te houden: moeder en echtgenote zijn, werken, het huishouden doen, een goede zus, dochter en vriendin zijn, al die zorgafspraken die er wekelijks, soms dagelijks naast kwamen en daarbij het voor iedereen zo goed mogelijk willen doen. En vooral niet falen. Gewoon doorgaan.

Uiteindelijk kwam ik met een burn-out thuis te zitten en was ik mezelf volledig kwijt. In die periode heb ik het soms uitgeschreeuwd:
"Waar bent U, Heer?"
Ik ben boos geweest op God. Teleurgesteld. Ik heb van alles gevoeld.
Maar telkens weer liet God mij door allerlei omstandigheden zien dat Hij er wél was. Dat wij er niet alleen voor stonden.
Ik heb God zo vaak zien werken en prachtige dingen mogen meemaken. Ik weet dat Hij er is en dat Hij niet loslaat. Daarom wil ik gehoor geven aan Zijn roep om mij te laten dopen en wil ik me (hoe spannend ik dat ook vind) openstellen voor de plannen die Hij met mijn leven heeft.

Faith over fear!

In de Bijbel zie ik hoe Jezus Zich in gehoorzaamheid aan Zijn Vader liet dopen. Hij is mijn voorbeeld en ik wil Hem volgen. Daarom zie ik de doop niet als een vervanging van mijn kinderdoop of mijn geloofsbelijdenis, maar als een volgende stap van gehoorzaamheid op mijn weg met God.

En waarom ik er uiteindelijk toch voor heb gekozen om me hier, in onze kerk Mozaiek0318, te laten dopen? God liet mij zien dat er in de Bijbel ook grote groepen mensen werden gedoopt. In Handelingen 2:41 staat zelfs dat er op 1 dag drieduizend mensen werden gedoopt. Ik was op zoek naar een manier die bij míj paste, maar uiteindelijk draait het daar niet om. Het gaat niet om de plek of de vorm, maar om de stap van gehoorzaamheid die God van je vraagt.

'Wacht niet langer, laat je nu dopen. Wees niet bang, maar zet die stap.'